23 mei 2011

Review Mercury Rev

We zakten deze avond af naar het Koninklijk Circus voor weer eens een avondje Nuits Botanique. De zaal was al redelijk goed gevuld om 20u en het waren deze keer allemaal zitplaatsen, goed passend bij het concept van deze avond maar met momenten had je wel de goesting om recht te staan bij sommige nummers..
 
De eerste act Royal Bangs was al aan zijn ding bezig toen ik aankwam. De eerste nummers klonken wel vrij meeslepend met vooral een opvallend stem geluid van de zanger. Op zich klonk het dus redelijk goed, maar na een kwartier of zo hadden we het wel al gezien. Een beetje te eentonig om echt de aandacht te blijven aanhouden en dus richting de bar begeven voor een drink of twee (cola's wel te verstaan).
 
The Walkmen was tot deze week voor mij persoonlijk nog redelijk onbekend, maar op aanraden van vrienden hun cd 'Lisbon' aangeschaft. Een plaatje dat hier en daar word aangeprezen als één van de betere cd's van 2010. Het klonk heel intens en lekker meeslepend, met een toch wel heel integrerende stemgeluid, ook live was dat te merken. De zang trok de meeste aandacht dan ook naar zich toe en vooral bij de meer ingetogen momenten kreeg je als het ware kippenvel bij het horen van de prachtige vocals, met een eveneens een dikke pluim voor de drum partijen, die lekker strak naar voor kwamen. Een van de hoogtepunten was een ingetogen nummer waar je naast de gitaren enkel een triangel hoorde en daar boven op de zang van Hamilton Leithauser. De zaal werd er stil van, heel diep was dat. The Walkmen, een naam om te onthouden en hopelijk deze zomer ook te bewonderen op festivals.
 
Voor de hoofdact Mercury Rev stond het podium vol met kaarsjes, geen echte uiteraard of het podium stond in brand maar het gaf dus de indruk dat de band stond te spelen omgeven door kaarslicht. Dat creëerde op zich al een magisch sfeertje en dat was ook een beetje de rode draad door ht optreden van deze avond 'Magie'. Mercury Rev kwamen een van hun bekendere cd's 'Deserter's songs' integraal voorstellen. Alleen al de songs '' Holes' , 'Opus 40' en 'Hudson Line' zijn op plaat reeds pareltjes van songs. Live klinkt het allemaal zowaar nog dieper, nog intenser en nog magischer. In tegenstelling tot hun voorganger is het duidelijk de volledige band die de aandacht naar zich toe trekt en niet enkel de zang. Want de snijdende gitaren, soms zalvend dan weer keihard snerpen gecombineerd met twee keyboards en de wederom heel strakke drums zijn in het geheel ook heel belangrijk. Ook een heel mooie lichtshow en dit zorgde voor het ene kippenvel moment na het andere. Het ene moment heel ingetogen en diep, het andere moment keihard op je trommelvliezen. Vooral als de instrumenten volledig hun gang mochten gaan bleef je gewoon verweesd achter. Ze kregen dan ook helemaal terecht een staande ovatie. Na een uurtje genieten nog een bisrnummer kunnen mee pikken voor het moeten halen van een trein. Een prachtig gebrachte cover van Peter Gabriel's 'Solsbury Hill'

Een betere afsluiter kan je je moeilijk bedenken. Mercury Rev was magisch, intens en ging diep, heel diep. Een mooie afsluiter van Nuits Botanique wat mij betreft!

15:27 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: mercury rev, review, les nuits botanique | Permalink |  Facebook |

16 mei 2011

Review Villagers @ Les Nuits

Ontdekkingen doen daar gaat het toch om bij festivals als Nuits Botanique? De bands van deze zondag avond hebben ofwel met moeite een EP uit of heel recent een CD uitgebracht. Het was dan ook geen echt vol gelopen 'Chapiteau' wat ook niet verwonderlijk is, maar toch 'een goed gevuld geheel' op deze Indie meet Folk avondje.
 
Dry The River brachten een set die vooral dreef op de wel heel mooie stem van Peter Liddle. De songs begonnen doorgaans heel rustig, om op te bouwen naar een climax waar alle instrumenten hun ding konden doen. Er was ook een goede interactie naar het publiek toe, een 'gewoon leuke start' van deze avond zondermeer maar een echte hoogvlieger was het nu ook niet echt. Het zat een beetje 'op de zelfde lijn', maar voor een beginnende band klinken ze alvast veelbelovend.
 
De Waalse band Lucy Lucy! hebben welgeteld één EP uit 'The Morning can Wait' en sinds 2010 ook een CD 'Someone else'. Op cd klinken ze een beetje naar de eentonige kant, met te weinig uitschieters maar zeker geen slechte plaat. Benieuwd hoe dit live zou over komen?
Wat alvast opvalt is dat de songs veel strakker en meeslepender gebracht worden dan op schijf en dat zorgt er voor dat ze live dat net iets beter over komen waardoor we mogen spreken van een geslaagd optreden toch wel. Ook hier leuke interacties naar het publiek toe, weliswaar soms met de gebruikelijke clichés maar dat deed er niet echt toe. Er waren, ook momenten dat het een beetje stil viel als het ware, maar naar het einde van de set ging het dan weer de goede richting uit. On Stage meer dan geslaagd, toch maar overwegen die cd aan te schaffen dan?
 
Het contrast van het strakke optreden van Lucy Lucy! met het zeemzoete en intieme van Villagers was enorm groot. Ze begonnen hun set ook akoestisch dwz de zanger alleen op het podium met zijn gitaar. Een toch wel heel speciale stem deze Conor J. O’Brien., dat is reeds te horen op hun debuut  CD 'Becoming a Jachal'. Het is dan ook een vrij intens, weemoedig en heel diepgaand optreden, dat vooral zorgt voor een hele hoop kippenvel momenten. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je de teksten van de Cd hoort en leest. Het pessimisme dat je ook op de schijf terug vind straalt ook op het podium uit. Een sobere aankleding en een zanger die niet teveel bindteksten gebruikt maar gewoon zijn ding doet. Een optreden dat je een beetje doet wegdromen en zelfs wat doet nadenken over 'de zin van het leven' laat ons maar zo zeggen. Nee we eindigen niet met een feestje deze keer, maar wel een heel diep en intens uurtje genieten!

15:23 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: review, villagers, les nuits | Permalink |  Facebook |