20 mei 2011

Intergalactic Lovers @ tent

Die van Intergalactic Lovers zijn niet meer te stoppen: nadat ze in Gent een pop- en rockwedstrijd wonnen – twee jaar geleden zal dat ondertussen zijn – volgde een tocht langs podia in het ganse land. En welke radiozender kan je nog opzetten zonder Delay of Fade Away te horen?

In Brussel waren ze donderdagavond te horen in de Chapiteau zoals ze die veredelde buitentent zo mooi noemen. Het optreden van Bacon Caravan Creek, een Belgische band met een speciale, dromerige sound, was een perfecte opwarmer voor de Aalsterse revelatie. Bij aanvang van hun optreden was de reactie van het publiek redelijk lauw, maar daar kwam al snel verandering in en toen Delay door de luidsprekers knalde stond de tent als vanzelfsprekend op zijn kop.

Wie zijn ogen sluit als hij naar zangeres Lara Chedraoui luistert, zou wel eens kunnen denken dat hij PJ Harvey hoort. Enig minpuntje: het zachte boegeroep dat uit een hoek van de tent opsteeg toen de zangeres het publiek met ‘goedenavond’ begroette, in het Nederlands. Maar om zo’n futuliteiten malen we niet: het was een fijn optreden en de Intergalactic Lovers zijn live meer dan te pruimen.

intergalactics.jpg

16:22 Gepost door Jeroen Op De Beeck in Artiesten, Concerten | Commentaren (0) | Tags: intergalactic lovers, recensie | Permalink |  Facebook |

19 mei 2011

Agnes Obel: songs met een donker verleden

Het is snel gegaan voor Agnes Obel. Haar eerste plaat ‘Philharmonics’ is nog maar 8 maanden oud en nu al ligt haar naam op ieders lippen en mag ze zelfs een avond afsluiten op Les Nuits Botanique én dan nog in de Orangerie. Maar zo lijkt het alleen voor de slecht geïnformeerde muziekliefhebber, want eigenlijk begon het voor Obel al van bij haar geboorte. Ze groeide op in een muzikale familie en werd dan ook meteen achter de piano gedropt. Het resultaat van al die jaren oefenen zien we in haar virtuoze spel, ook al pakt ze daarmee niet uit en zijn heel wat van haar arrangementen vrij eenvoudig en sober. Geloof het of niet, maar deze kalme dame speelde zelfs op 7-jarige leeftijd basgitaar (jawel!) in een band. Op latere leeftijd had ze nog een andere band Sohio vooraleer ze het solo probeerde met de EP ‘Riverside’. En die song was meteen een schot in de roos.

Om maar te zeggen dat Agnes Obel niet zomaar een debutante is en dat zie je ook op het podium. Ze heeft présence. Haar songs staan er. Het lijkt wel alsof ze dit al een hele poos doet. Haar muziek kabbelt kalm voort, maar telkens weer is er die duistere onderstroom, die misschien niet zo duidelijk tot uiting komt op haar EP en album, maar zeker op het podium aan je ribben blijft kleven. Het lijkt wel of haar songs een donker verleden hebben en er bloed aan kleeft. Dat zorgt ervoor dat het nooit zeemzoet wordt en gaat vervelen. Die duistere en vaak sombere sfeer heeft natuurlijk alles te maken met de cello, die wonderwel combineert met het pianospel van Obel. Sober, maar meer dan een paar toetsen hoeft dat niet te zijn. Bombastische arrangementen zijn hier niet op zijn plaats. Applaus overigens voor haar celliste Frederique Labbow die Anne Müller moest vervangen en die blijkbaar niet veel tijd had om alles in te studeren. Ze kwijt zich met brio van haar taak.

Obels look – vlecht en opgestoken haar en een outfit die zo uit de 19de eeuw geplukt lijkt – houdt ze ook sober en sereen en zelfs wat preuts, van hoofd tot teen bedekt. Het is vreemd dat ze haar niet in de Grand Salon hebben laten optreden. Zoals Obel het zelf ook zegt voor ze ‘Brother Sparrow’ inzet, dit concert schreeuwt gewoon om een gezellige sofa waarin je rustig kan wegdromen bij de poëtische schoonheid van haar intimistische songs. Maar nu al is de Orangerie te klein en is het drummen en opeengepakt samenhokken.

Agnes Obel speelt alle songs die ze op haar palmares heeft staan, waarbij vooral ‘Beast’, ‘Close Watch’, ‘Just So’, het herwerkte Schotse volksliedje ‘Katie Cruel’ en ‘On Powdered Ground’ (de afsluiter voor ze aan de bisronde begint) blijven hangen. De mooie belichting (van blauw naar oranje en rood), de rook die zachtjes om hen heen waait, alles draagt bij tot de duistere, bezwerende, dromerige sfeer. Ze trakteert ons ook op twee nieuwe liedjes. ‘Fuel To Fire’ (werktitel) en ‘New Melody’ (werktitel). Het lange applaus waarmee het publiek Obel charmeert na ‘Riverside’, doet haar blozen en zeggen dat we te goed voor haar zijn en dat het ‘really really really really’ leuk is om terug in Botanique te mogen optreden. En dat dat gevoel wederzijds is, blijkt duidelijk wanneer ze tot tweemaal toe teruggeroepen wordt voor een bisronde. Bij de tweede encore moet Obel echter bekennen dat ze geen andere liedjes meer heeft. Snel beginnen schrijven, Agnes, want we lusten wel meer van dat lekkers!

IMG_5287_resize.jpg

IMG_5289_resize.jpg

IMG_5282_resize.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

16 mei 2011

Katerine: de foto's!

Op 15 mei sloot Philippe Katerine de avond in het Koninklijk Circus, waar hij brutaal en compleet geschift een goed geoliede show gaf. Katerine sprak blijkbaar een groot publiek aan want zowel jong als oud stonden te drummen om de in berenlaarzen, kilt en vintage trainingvest geklede artiest aan het werk te zien. Samen met zijn 4 Katerinettes liet hij ons kennismaken met zijn laatste album ‘Philippe Katerine’. Het stond garant voor perfect ingestudeerde choreografieën, heel wat  interactie met het publiek, charisma, vlotte acts en maar liefst twee encores!

IMG_4748.jpg

IMG_4787.jpg

IMG_4800.jpg

IMG_4812.jpg

IMG_4814.jpg

IMG_4824.jpg

IMG_4841.jpg

IMG_4850.jpg

IMG_4867.jpg

IMG_4872.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

13 mei 2011

Sufjan Stevens: compleet geschift!

We ademen al zo lang Les Nuits Botanique in en uit, dat het tijd werd dat het festival begon! Sufjan Stevens mocht er dinsdag een eerste stevige lap op geven in het Koninklijk Circus en entertainen, dat kan hij als de beste op voorwaarde dat je in zijn wereld wil binnentreden. En wat voor een wereld!

Stevens komt het podium op als een onwaarschijnlijke kruising van fluokid en grote Incapriester, die zo uit ‘Kuifje en de Zonnetempel’ weggelopen lijkt. Vanaf die eerste momenten flitst het door ons hoofd: dit slaat nergens op! Maar die gedachte laten we al snel varen om half betoverd op muzikale ontdekkingstocht te gaan. Gevoelens en gedachten blijven zich afwisselen, terwijl we getuige zijn van niet zozeer een concert maar wel een ware performance.

Sufjan Stevens staat garant voor genoeg ear en eye candy: van hypnotiserende animatiebeelden die vanachter op de scène geprojecteerd worden over bizarre kostuums tot de werken van de artiest Royal Robertson. Maar meent Sufjan Stevens het ook echt? Gelooft hij wat hij zelf verkondigt? Iedereen in de zaal stelt zich samen met ons waarschijnlijk dezelfde vraag. We willen hem best wel geloven, maar het is Stevens zelf die ons telkens weer op het verkeerde been zet en twijfel zaait. We blijven nooit met beide voeten in de dromerige sfeer die hij nu eens vol overtuiging in scène zet en dan weer met het grootste gemak doorprikt. Tussen de songs door heeft de man ons heel wat te vertellen, maar dat doet hij altijd met een zweem van zelfspot die alles meteen op de helling plaatst. Zo spreekt hij enthousiast over kosmische energie, de onderaardse krachten  en golven die ons omringen en revitaliseren, om er meteen een klein maar duidelijk hoorbaar spottend lachje op te laten volgen.

Nee, Sufjan Stevens is niet gek, maar hij wil het ons graag doen geloven terwijl hij zich in een orgie van elektronische speeltjes wentelt, alle au sérieux vergeet en zich in een donkere, gekleurde, duisteren en toch ontzettend vrolijke wereld onderdompelt. Laten we duidelijk zijn, op muzikaal vlak weet Stevens verdomd goed waar hij mee bezig is en al de rest, da’s maar wat randanimatie.

De set sluit af met een magistraal tot een half uur uitgesponnen ‘Impossible Souls’, terwijl het ballonnen regent. Dat alles eindigt Stevens zacht en alleen op zijn gitaar.

We blijven verstomd achter: what the f***?!

sufjan 1.jpg

sufjan 2.jpg

sufjan 3.jpg

sufjan 4.jpg

sufjan 5.jpg

sufjan 6.jpg

sufjan 7.jpg

sufjan 8.jpg

Copyright foto's: Stany Massart