03 april 2011

The Dodos, een uitgestorven soort?

De eerste naam op de affiche van Les Nuits die in het oog sprong (of toch in mijn oog) zijn The Dodos. Indien hun voorgaande concerten op Belgische bodem als referentie gelden: een must-see!

Een dodo is een uitgestorven loopvogel uit de 17e eeuw, enig in zijn soort, een vreemde vogel zeg maar. Op dat vlak hebben The Dodos hun naam goed gekozen, want ze hebben een eigen stijl, zoveel is zeker. Men zal me niet snel betrappen op het labelen van muziek, en bij dit duo uit San Francisco zou ik me daar al zeker niet aan wagen. Hun eerste twee albums waren magistraal en verfrissend. The Dodos produceren een unieke sound die drijft op repetitieve drumritmes en gitaarrifs. Daarbij komt nog de kenmerkende zoete stem van zanger/gitarist Meric Long. Ik was meteen verslaafd en draaide beide albums grijs.

Toen ze drie jaar geleden naar België kwamen moest ik er wel bij zijn en ze stelden niet teleur: kippevel van kop tot teen. Ongelooflijk welke prachtige muziek je met slechts twee man kan produceren. Wat meteen opvalt aan hun line-up is het drumstel, want ze gebruiken geen basdrum. Drummer Logan Kroeber compenseert dit met zijn vingervlugge, of beter gezegd handenvlugge bewegingen op zijn toms en snare. Het is een verbluffend zicht en tegelijkertijd grappig om zijn nutteloze voeten aan het werk te zien, al gebruikt hij deze soms om de tamboerijn te bespelen. Tijdens hun optredens in die periode sleurden ze er bij momenten een oude, geblutste, blikken vuilbak bij waaruit een extra muzikant schitterende ritmes en geluiden wist te slaan. Ongezien!

 Bij hun derde langspeler ('Time to die') was de magie die mij voorheen betoverde, plots verdwenen. Het verrassingseffect waren ze logischerwijze kwijtgespeeld, maar dat was niet het probleem. Ook al was het nog steeds oerdegelijke muziek, toch was het niet meer het verfrissend drankje op een broeierige zomerdag, eerder een uitgebruisde cola: er zit nog veel smaak in, maar de sprankel die het extra cachet en frisheid geeft, ontbreekt. Het probleem was dat er te weinig afwisseling tussen de nummers zat, het klonk allemaal iets te vlak en er sprong geen enkel nummer uit. Krachtige songs die je meteen bij de kraag grijpen, zoals 'Fools' of 'Red and Purple' uit hun tweede album 'Visiter', ontbraken. Maar ook gevoelige nummers waar de tekst en melodie perfect op dezelfde lijn zitten, zoals 'Winter', waren afwezig. Het was een album van net niet.

Even vreesde ik dat de liefde voorbij zou zijn, maar tot mijn verbazing was er live echter weinig te merken van het mindere album, want op het podium is hun muziek nog stukken dynamischer dan op plaat. Als afwisseling met de klassiekers van de voorgaande albums, kwamen die nieuwe nummers plots beter tot hun recht en creëerden ze een perfecte mix. De zuivere zang deed de haartjes op rug en armen nog steeds omhoogkruipen.

Hun nieuwste kakelverse album is weer van het oude kaliber, de draad van het formidabele 'Visiter' wordt weer opgepikt. Van bij de opener 'Black Night' is het meteen prijs: de energie en afwisseling van voorheen is terug en dat kan alleen maar positief zijn voor hun komende concert op Les Nuits. Live zijn ze de laatste jaren altijd met z'n drieën, hetgeen enkel kan leiden tot een breder muzikaal spectrum tijdens hun optredens. The Dodos treden op 14 mei op in de Rotonde van de Botanique, de ideale locatie om de nodige sfeer te scheppen voor hun muziek, zoals uit hun voorgaande passages in deze zaal reeds bleek. Als je The Dodos niet kent of nog nooit hebt gezien, dan zou ik niet aarzelen, want ze zijn een fenomeen! Zo bestaan er geen twee!