19 mei 2011

Agnes Obel: songs met een donker verleden

Het is snel gegaan voor Agnes Obel. Haar eerste plaat ‘Philharmonics’ is nog maar 8 maanden oud en nu al ligt haar naam op ieders lippen en mag ze zelfs een avond afsluiten op Les Nuits Botanique én dan nog in de Orangerie. Maar zo lijkt het alleen voor de slecht geïnformeerde muziekliefhebber, want eigenlijk begon het voor Obel al van bij haar geboorte. Ze groeide op in een muzikale familie en werd dan ook meteen achter de piano gedropt. Het resultaat van al die jaren oefenen zien we in haar virtuoze spel, ook al pakt ze daarmee niet uit en zijn heel wat van haar arrangementen vrij eenvoudig en sober. Geloof het of niet, maar deze kalme dame speelde zelfs op 7-jarige leeftijd basgitaar (jawel!) in een band. Op latere leeftijd had ze nog een andere band Sohio vooraleer ze het solo probeerde met de EP ‘Riverside’. En die song was meteen een schot in de roos.

Om maar te zeggen dat Agnes Obel niet zomaar een debutante is en dat zie je ook op het podium. Ze heeft présence. Haar songs staan er. Het lijkt wel alsof ze dit al een hele poos doet. Haar muziek kabbelt kalm voort, maar telkens weer is er die duistere onderstroom, die misschien niet zo duidelijk tot uiting komt op haar EP en album, maar zeker op het podium aan je ribben blijft kleven. Het lijkt wel of haar songs een donker verleden hebben en er bloed aan kleeft. Dat zorgt ervoor dat het nooit zeemzoet wordt en gaat vervelen. Die duistere en vaak sombere sfeer heeft natuurlijk alles te maken met de cello, die wonderwel combineert met het pianospel van Obel. Sober, maar meer dan een paar toetsen hoeft dat niet te zijn. Bombastische arrangementen zijn hier niet op zijn plaats. Applaus overigens voor haar celliste Frederique Labbow die Anne Müller moest vervangen en die blijkbaar niet veel tijd had om alles in te studeren. Ze kwijt zich met brio van haar taak.

Obels look – vlecht en opgestoken haar en een outfit die zo uit de 19de eeuw geplukt lijkt – houdt ze ook sober en sereen en zelfs wat preuts, van hoofd tot teen bedekt. Het is vreemd dat ze haar niet in de Grand Salon hebben laten optreden. Zoals Obel het zelf ook zegt voor ze ‘Brother Sparrow’ inzet, dit concert schreeuwt gewoon om een gezellige sofa waarin je rustig kan wegdromen bij de poëtische schoonheid van haar intimistische songs. Maar nu al is de Orangerie te klein en is het drummen en opeengepakt samenhokken.

Agnes Obel speelt alle songs die ze op haar palmares heeft staan, waarbij vooral ‘Beast’, ‘Close Watch’, ‘Just So’, het herwerkte Schotse volksliedje ‘Katie Cruel’ en ‘On Powdered Ground’ (de afsluiter voor ze aan de bisronde begint) blijven hangen. De mooie belichting (van blauw naar oranje en rood), de rook die zachtjes om hen heen waait, alles draagt bij tot de duistere, bezwerende, dromerige sfeer. Ze trakteert ons ook op twee nieuwe liedjes. ‘Fuel To Fire’ (werktitel) en ‘New Melody’ (werktitel). Het lange applaus waarmee het publiek Obel charmeert na ‘Riverside’, doet haar blozen en zeggen dat we te goed voor haar zijn en dat het ‘really really really really’ leuk is om terug in Botanique te mogen optreden. En dat dat gevoel wederzijds is, blijkt duidelijk wanneer ze tot tweemaal toe teruggeroepen wordt voor een bisronde. Bij de tweede encore moet Obel echter bekennen dat ze geen andere liedjes meer heeft. Snel beginnen schrijven, Agnes, want we lusten wel meer van dat lekkers!

IMG_5287_resize.jpg

IMG_5289_resize.jpg

IMG_5282_resize.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

22 april 2011

Een vijfde uitverkocht concert op Les Nuits !

 

Na Sufjan Stevens (op 10 mei in het Koninklijk Circus), Miles Kane en Colourmusic (op 15 mei in de Rotonde), Agnès Obel (op 17 mei in de Orangerie) en dEUS, (op 23 mei in de Chapiteau) is nu ook The Dodos (op 14 mei in de Rotonde) volzet!

 

Nog een tip voor de snelle beslisser: Black Box Revelation op 13 mei in de Chapiteau! Ook hier is haast geboden, want er blijven slechts nog enkele tickets over… We hebben je gewaarschuwd …