26 mei 2011

The Return of Grant Lee Buffalo

 Dertien jaar na hun laatste album staat Grant Lee Buffalo plots op het podium van het Koninklijk Circus. Onverwacht, dat zeker, want wie al fan was van deze folkrockband uit de jaren negentig, had na al die jaren de hoop op een reünie al lang opgegeven. Ik heb geluk dat ik als fan van weleer in België woon, want Brussel is slechts één van de drie Europese steden die ze aandoen tijdens deze wel heel korte toer, en de twee andere liggen op het Ierse en het Britse eiland. We zijn bevoorrecht! De echte fans kwamen dan ook van heinde en ver om hun favoriete band te aanhoren, en toch was het concert helemaal niet uitverkocht. Onbegrijpelijk en onterecht!

Zanger Grant-Lee Philips had er duidelijk zin in, want hij betreedt het podium met een brede glimlach, de bassist en drummer volgen gezwind zijn voorbeeld. Laat het concert maar losbarsten. Het trio focust zich vooral op hun eerste twee albums, en zo wordt 'Copperopolis', mijn favoriete album, spijtig genoeg een beetje in het verdomhoekje geduwd. De intensiteit waarmee ik van dit concert geniet is er daardoor echter niet minder om.

grant lee buffalo

Wanneer ik tijdens de eerste twee nummers even de ogen sluit, hoor ik Mike Scott, de zanger van 'The Waterboys'. Voor een folkrockband is dit uiteraard een compliment, maar ik miste toch een beetje het aparte stemgeluid van Philips. Na enkele nummers kwam dat er echter door, en samen met Philips' twaalfsnarige gitaar kwam meteen ook het echte geluid van Grant Lee Buffalo bovendrijven. Na een folky begin volgt een heel ingetogen stuk, waarna ze plots omslaan naar enkele krachtige en dynamische nummers zoals 'America Snoring'. Het drietal wisselt voortdurend af tussen zacht en kracht: bij momenten zijn ze zeemzoet, maar regelmatig ontploft een nummer halfweg. Dat zorgt voor een merkwaardig evenwicht in hun set.

Het enthousiasme van de band doet de hele zaal meewippen op hun zitjes tijdens de energieke stukken. Soms wil ik al even rechtveren, maar dan zou ik in het zicht staan van de zittenden achter mij, want voor dit concert is het Koninklijk Circus uitgerust met hoofdzakelijk zitplaatsen. Wanneer bassist Paul Kimble achter de piano kruipt om 'Bethlehem Steel' te spelen, gebeurt het onvermijdelijke: ik krijg kippevel. En bij het wondermooie 'Fuzzy' zal ik ongetwijfeld niet meer alleen geweest zijn. Bij deze klassieker is het eindelijk gedaan met zitten, want niemand kan zich nog bedwingen.

grant-lee philips

Daarna is het tijd voor een uitgebreide bisronde, waarin mijn favoriet 'Homespun' de revue passeert en dit concert zo voor mij 'af' maakt. De hele zaal drijft mee op het enthousiasme van de drie Buffalos: een rustperiode van dertien jaar kan een band blijkbaar weer doen heropleven. En hoe! Afwachten of de reünie hier bij blijft, of dat ze ons binnenkort gaan verrassen met nieuw materiaal. Voorlopig is dat onduidelijk, waarschijnlijk weten ze het zelf nog niet. Maar als het er komt, dan zal het ongetwijfeld rocken, want deze mannen zijn zeker niet aan het uitbollen als je ze zo bezig ziet.

22:46 Gepost door Arnout Willockx in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

24 mei 2011

Concert dEUS @ les nuits Botanique ( maandag 23 mei 2011 )

Met dEUS, het groepje van en met Mauro (grapje), stond gisteren een waardige afsluiter van les nuits botanique op het programma. Bedoeling was dat de band 'Keep you close' zou komen voorstellen, maar de release van het nieuwe album werd uitgesteld naar midden september. Vandaar dat er noodgedwongen werd geopteerd voor een soort greatest hits concert, waarbij er slechts 3 nieuwe songs (‘Second nature’, ‘Constant now’ en 'Dark sets in’) op het publiek werden losgelaten. Het merendeel daarvan was ook op vorige optredens reeds te horen.

Het concert in de chapiteau was in minder dan 15 minuten uitverkocht. Je zou dus kunnen veronderstellen dat het vooral de die-hard fans waren die hun weg naar de botanique vonden. De makke reactie van het publiek met af en toe niet meer dan enkel beleefdheidsapplaus bewees het tegendeel. Kwam het door het gebrek aan enthousiasme bij de band, de voorspelbare setlist of de warmte in de tent? Wie zal het zeggen? Feit is dat het publiek pas halverwege de set, tijdens 'instant street' wakker schoot.

Het concert begon nochtans grillig met een scherpe viool en een krijsende Mauro in 'Sun ra'. Ook 'Fell Off The Floor, Man' en 'The Architect' waren best leuk om horen, al is dat laatste nummer volgens vele fans té mainstream. Waar is de tijd toen dEUS boven zichzelf uit steeg en zichzelf constant heruitvond? Enkel ‘Morticiachair’ wist die oude glorie te benaderen. Met dank aan een stoicijns blijvende Mauro. Hij weer. Tom Barman daarentegen was niet echt in goede doen. Zijn stem verdronk herhaaldelijk in de geluidsmix en 'Nothing really ends’ , een van de bisnummers, werd pissig afgebroken wegens een technisch defect.

Wie wilt weten hoe het nieuwe album klinkt, zal nog even geduld moeten hebben. Er wordt gefluisterd dat die volledig in de lijn zal liggen van ‘Vantage Point', maar dit zijn slechts geruchten. Wat we wel weten, is dat de drie nieuwe nummers ons niet echt konden overtuigen. Al zal dat oordeel waarschijnlijk wel veranderen als ze op de radio grijs gedraaid gaan worden.

dEUS is een band die heel routineus overkomt. Tom & Co zijn perfect op elkaar ingespeeld en weten hun hele set zonder enige moeite overtuigend te brengen. Dat ze daarbij gemakkelijksheidshalve niet beginnen te experimenteren heeft ook zijn redenen. Het publiek komt namelijk in de eerste plaats voor de hits. Of hoe een band door zijn eigen succes gegijzeld wordt...

Het leukste moment kwam er pas na de show toen Mauro wat tijd vrijmaakte voor zijn fans en samen met hen op de trappen van de Botanique een pintje dronk. Ondanks zijn populariteit is hij nog altijd heel bescheiden gebleven.

Nieuwe afspraak op Pukkelpop ?

Setlist :
1. Sun Ra
2. Fell Off The Floor, Man
3. The Architect
4. Second Nature
5. Slow
6. The Real Sugar
7. Constant Now
8. Instant Street
9. If You Don't Get What You Want
10. Theme From Turnpike
11. Smokers Reflect
12. Dark Sets In
13. Roses

Bis :
14. Bad Timing
15. Nothing Really Ends (enkel intro)
16. Morticiachair
17. Suds & Soda

Link :
De website van het nieuwe album 'keep you close'.

19:21 Gepost door Kris Lardenoit in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Tags: deus, les nuits, botanique, 2011 | Permalink |  Facebook |

23 mei 2011

Concert Mercury Rev @ les nuits botanique ( 23 mei 2011 ) : review en setlist

Platenfirma's en artiesten proberen vandaag de dag een centje extra te verdienen door oud materiaal opnieuw uit te brengen. Als fan krijg je een digitaal herwerkt plaatje met in het beste geval een paar extra bonus-tracks. Pearl Jam bijvoorbeeld deed het reeds met 'Ten'. Queens of the stone age toeren momenteel europa rond met een show die volledig gebaseerd is op hun titelloze debuutalbum. Mercury Rev doet hetzelfde met 'Deserter's songs', een tijdloos album uit 1998 dat er kwam er op een moment dat de band er aan dacht er de brui aan te geven. De plaat sloeg echter in als een bom en werd door iedereen geprezen. Het succes en de lovende kritieken betekende meteen een doorstart, het begin van een 'tweede leven'.

Het hele concert in de Botanique werd ondergedompeld in een sprookachtig sfeertje. Het podium was versierd met een boel artificiele theelichtjes, er werd gezorgd voor rookeffecten en last but not least was er de zevenkoppige band zelf. Centrale rol was er voor de twee toetsenisten, die de symfonische effecten te voorschijn moesten toveren. Voeg daarbij de af en toe ontsporende gitaren en de ijle stem van frontman Jonathan Donahue en je krijgt iets vrij unieks. Opmerkelijk was dat 'deserter's songs' live een stuk harder en intenser klinkt dan op plaat, zonder dat het daarbij té bombastisch werd.

Jonathan zag er nog altijd net zo uit als 10 jaar geleden, toen we hem voor de eerste keer aan het werk zagen als voorprogramma voor Nick Cave in Vorst Nationaal. Net als toen was hij kinderlijk enthousiast. Het was leuk hem bij het kleinste applaus te zien glunderen. En net als toen gesticuleerde hij hevig. Hij leek wel een dirigent die met hevige armbewegingen zijn orkest in goede banen leidde. 

Enige minpunt was het feit dat iedereen moest zitten. Niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Die kwam er pas tijdens 'Goddess on a hiway' en bij de bisnummers toen iedereen ging staan. Leuk was de Peter Gabriel-cover ‘Solsbury Hill’, oude single 'Car wash hair' en topper 'the dark is rising'.

Dit concert bevestigt dat Mercury rev ooit geniaal was. Het is en blijft nu wachten op een nieuw meesterwerk...

De setlist :
Holes
Tonite It Shows
Endlessly
I Collect Coins
Opus 40
Hudson Line
The Happy End (The Drunk Room)
Goddess on a Hiway
The Funny Bird
Pick Up If You’re There
Delta Sun Bottleneck Stomp

Bis :
Solsbury Hill
Car Wash Hair
The Dark is Rising
Senses on Fire.

Review Mercury Rev

We zakten deze avond af naar het Koninklijk Circus voor weer eens een avondje Nuits Botanique. De zaal was al redelijk goed gevuld om 20u en het waren deze keer allemaal zitplaatsen, goed passend bij het concept van deze avond maar met momenten had je wel de goesting om recht te staan bij sommige nummers..
 
De eerste act Royal Bangs was al aan zijn ding bezig toen ik aankwam. De eerste nummers klonken wel vrij meeslepend met vooral een opvallend stem geluid van de zanger. Op zich klonk het dus redelijk goed, maar na een kwartier of zo hadden we het wel al gezien. Een beetje te eentonig om echt de aandacht te blijven aanhouden en dus richting de bar begeven voor een drink of twee (cola's wel te verstaan).
 
The Walkmen was tot deze week voor mij persoonlijk nog redelijk onbekend, maar op aanraden van vrienden hun cd 'Lisbon' aangeschaft. Een plaatje dat hier en daar word aangeprezen als één van de betere cd's van 2010. Het klonk heel intens en lekker meeslepend, met een toch wel heel integrerende stemgeluid, ook live was dat te merken. De zang trok de meeste aandacht dan ook naar zich toe en vooral bij de meer ingetogen momenten kreeg je als het ware kippenvel bij het horen van de prachtige vocals, met een eveneens een dikke pluim voor de drum partijen, die lekker strak naar voor kwamen. Een van de hoogtepunten was een ingetogen nummer waar je naast de gitaren enkel een triangel hoorde en daar boven op de zang van Hamilton Leithauser. De zaal werd er stil van, heel diep was dat. The Walkmen, een naam om te onthouden en hopelijk deze zomer ook te bewonderen op festivals.
 
Voor de hoofdact Mercury Rev stond het podium vol met kaarsjes, geen echte uiteraard of het podium stond in brand maar het gaf dus de indruk dat de band stond te spelen omgeven door kaarslicht. Dat creëerde op zich al een magisch sfeertje en dat was ook een beetje de rode draad door ht optreden van deze avond 'Magie'. Mercury Rev kwamen een van hun bekendere cd's 'Deserter's songs' integraal voorstellen. Alleen al de songs '' Holes' , 'Opus 40' en 'Hudson Line' zijn op plaat reeds pareltjes van songs. Live klinkt het allemaal zowaar nog dieper, nog intenser en nog magischer. In tegenstelling tot hun voorganger is het duidelijk de volledige band die de aandacht naar zich toe trekt en niet enkel de zang. Want de snijdende gitaren, soms zalvend dan weer keihard snerpen gecombineerd met twee keyboards en de wederom heel strakke drums zijn in het geheel ook heel belangrijk. Ook een heel mooie lichtshow en dit zorgde voor het ene kippenvel moment na het andere. Het ene moment heel ingetogen en diep, het andere moment keihard op je trommelvliezen. Vooral als de instrumenten volledig hun gang mochten gaan bleef je gewoon verweesd achter. Ze kregen dan ook helemaal terecht een staande ovatie. Na een uurtje genieten nog een bisrnummer kunnen mee pikken voor het moeten halen van een trein. Een prachtig gebrachte cover van Peter Gabriel's 'Solsbury Hill'

Een betere afsluiter kan je je moeilijk bedenken. Mercury Rev was magisch, intens en ging diep, heel diep. Een mooie afsluiter van Nuits Botanique wat mij betreft!

15:27 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: mercury rev, review, les nuits botanique | Permalink |  Facebook |

22 mei 2011

Who Lykez Hip Hop?

Geen gitaar of drum te bespeuren op het podium van De Rotonde, enkel een draaitafel en heel veel ruimte. Het kleine ronde zaaltje is deze avond de setting voor enkele hiphop-sets, iets waar fans van het genre ongetwijfeld naar uitkeken, anderen liepen vanavond De Rotonde straal voorbij. Ondergetekende is niet meteen een grote liefhebber van de gesproken zang, al luister ik wel met veel plezier naar bands als Jurassic 5. Ik wou de drie rappers deze avond dus zeker een kans geven en het er eens op wagen.

 Ik was net te laat voor de eerste artiest, de Belgische Maëlan. Hij was net zijn laatste nummer aan het afronden. Het klonk niet echt als hip hop, maar eerder als een soulzanger, al is dat natuurlijk moeilijk op te maken uit een half nummer.

Veel volk is er nog niet komen opdagen, maar voor 'One Two' komen er toch nog wat dansende toeschouwers bij, al is de zaal nog steeds niet voor de helft gevuld. 'One Two', een Engelse naam voor een Franstalige Brusselaar, die ook volledig in het Frans rapt, op de woorden 'one' en 'two' na. De geluidjes die de (trouwens uitstekende) DJ produceert, gekoppeld aan de Franse praatzang op beats, doen me al gauw aan Stromae denken, al maakt 'One Two' wel zuivere hip hop. Het is een heel energiek optreden, en de eerste rij is gevuld met een handvol fervente fans die uitbundig dansen en zingen. Ik had de indruk dat het zijn vast 'posse' is die hier staat te springen, het werkt in alle geval aanstekelijk en ze slagen erin sfeer te creëren in een half lege zaal. De Brusselaar zet een heel onderhoudende set neer, geen scheldwoorden of vuilpraterij, kortom, hip hop die nog aandacht van me krijgt. Hij slaagt er zelfs in me in de zaal te houden gedurende het hele concert, af en toe zelfs met een glimlach op mijn gezicht, te wijten aan de aanstekelijke ambiance op de eerste rij.one two'One Two' of misschien beter gezegd 'Un Deux''

Na het Frans, weer tijd voor Engelse snelpraterij op beats, met Lykez, de Londonse versie van Missy Elliot. Bij de start van haar concert wordt het pijnlijk duidelijk dat er niet al te veel hiphoppers hun weg naar de Botanique hebben gevonden vanavond. Of ligt Lykez gewoon niet goed in de markt? Ze gaat in alle geval van start als Missy's copycat. De eerste drie nummers doen qua stijl en geluid heel hard denken aan de Amerikaanse.

hip hop,one two,lykezDe gelijkenissen tussen Lykez en Missy Elliot zijn niet enkel beperkt tot het muzikale...

IMG_3625.JPG

Ik ben niet vertrouwd met dit genre, maar Lykez doet in alle geval haar best om het aanwezige volk in beweging te krijgen. Mij kan ze echter niet meteen bekoren. Ze probeert de show er wel in te houden door het publiek te betrekken: twee mensen mogen mee komen dansen op het podium, en op het eind huppelt ze door het publiek en mag iedereen eens door de micro roepen. Allemaal leuk, maar voor de muziek moet je hier toch niet zijn, weinig verrassends en voor mij klinkt het allemaal een beetje hetzelfde. Bij 'One Two' had ik een beter gevoel.hip hop,one two,lykezDe dansers uit het publiek moeten voor extra ambiance zorgen, een verdienstelijke poging

Nog een laatste opmerking: blijkbaar hebben DJ's een nieuw geluidje ontdekt, want bij beide optredens hoorde ik regelmatig de overdonderende voetbalhoorn. Leuk op de Heizel tijdens een bekerfinale, vervelend en irritant tijdens een muzikaal evenement, maar blijkbaar denken de DJ's daar anders over. Hopelijk wordt dit geen trend die zich doorzet.

De hiphopavond zit erop, en de balans is wankel, ik ga in alle geval niet naar huis met een 'wauw'-gevoel. En ze hebben me al zeker niet overtuigd om me meer in te werken in het genre. Maar dat is uiteraard heel persoonlijk.

23:45 Gepost door Arnout Willockx in Artiesten, Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Tags: hip hop, one two, lykez | Permalink |  Facebook |

21 mei 2011

Kurt Vile @ Rotonde - 17 May

Kurt Vile plays a grungy, wall-of-sound rock that reminds me a lot of Dinosaur Jr (always my favourite of the early-90s alternative rock acts). His voice also treads the same fine line between singing and croaking that J Mascis made his own - you're never quite sure if their voices are going to make it through the song or just give up halfway through.

Kurtvile1.jpg

His band has no bass player but the kick drum is so powerful it fills in the lower frequencies. Some songs feature three overdriven guitars while in others he uses an accoustic - sometimes with quite fine finger-picking out of Crosby Stills and Nash. But mostly you're just struck by the power - especially in a great, grungy cover of Bruce Springsteen's 'Downbound Train'.

Kurtvile2.jpg

The support band was Spindrift - who are several shades of awesome. I loved their instrumental rock - from the way their ten-gallon-hatted keyboard player pummelled her tambourine against the decks, to the bass player, channelling Spinal Tap, with the finest twin-necked bass guitar.

Spindrift2.jpg

Totally gratuitous I'm pretty sure, as I never once saw him play the six-string neck. Their music was a rocked up version of Morricone soundtracks - a Spaghetti Western epic soundscape from twaning guitars to Native American chanting.

Spindrift1.jpg

 

17:47 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

20 mei 2011

The Experimental Tropic Blues Band @ Orangerie

Ze hebben er concerten opzitten in een hele rist Amerikaanse steden en deelden het podium met grootheden als de Stone Temple Pilots, ze noemen zich Dirty Wolf, Boogie Snake en Devil D’Inferno en hun muziek is een cocktail van blues, rock ‘n roll en een snuifje humor. Amerikanen? Dat dacht u maar: dit zooitje ongeregeld komt uit de vurigste stad van Wallonië: Luik. In de Botanique werden ze voorafgegaan door het snoeiharde Young Legionnaire.

Bijzonder weinig volk te bespeuren in de gezellige Orangerie tijdens dat voorprogramma, maar tegen de aankomst van de Tropics begon het piepkleine zaaltje toch redelijk vol te stromen. En gelijk hadden ze, want de Luikenaars hadden het publiek meteen op hun hand. Bij nummers als Worm Wolf en het met veel bezieling gebrachte Sex Games hoort een pint bier en een vleugje zweetgeur. De aanwezigen werden getrakteerd op bluesy rocknummers, hier en daar doorspekt met stevig gitaarwerk. Hun muziek deed ook onvermijdelijk wat denken aan Jerry Lee Lewis en consoorten.

Ik had op voorhand gehoord dat deze mannen een stevige live-reputatie hebben en dat kan ik na woensdagavond enkel maar beamen. Niet alleen Jerry Lee Lewis, ook Johnny Cash zou woensdagavond ongetwijfeld goedkeurend geknikt hebben.Om nog eens terug te zien…
 

EXPERIMENTAL TROPIC BLUES BAND2.jpg

16:06 Gepost door Jeroen Op De Beeck in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: experimental tropic blues band, orangerie, botanique, rock | Permalink |  Facebook |

Concert the Black Lips @ les nuits Botanique ( woensdag 18 mei 2011 )

 

Wat weet je over 'The black lips'?
euh... Amerikaanse band, flowerpunk, The Kinks, Mark Ronson, stagedive.
't is gebeurd !!!

Wie denkt dat het er bij the black box revelation bij momenten ruig aan toe gaat, is waarschijnlijk nog nooit naar een optreden van the black lips geweest. Reeds van bij de eerste noot verandert het publiek in een kolkende massa. Jumpen, dansen, pogoën, crowdsurfen, stagediven, roken, blowen, met zijn allen het podium beklimmen of met bier gooien, ... het was voor een keertje allemaal toegestaan. De orangerie veranderde vorige woensdag voor de gelegenheid in een heuse feesttent. Alle remmen los !

The black lips zijn een groepje dat zich muzikaal gezien niet gauw in een hoekje laten drummen. Hun muziek heeft veel weg van the kinks. Bij momenten waan je je in de jaren 70. Zelf noemen ze hun stijl flowerpunk. Op plaat klinkt het misschien nogal rommelig en makjes. Live gaat het er hevig aan toe. Beuken is daarbij het hoofddoel. Dat het daarom allemaal nogal niet zo zuiver en soms nogal monotoom klinkt, zal hen worst wezen. Sfeer creeëren, dàt is de boodschap. 

Arabia Mountain, het nieuwe album, verschijnt binnen een paar weken en werd door Mark Ronson geproduced. Daardoor wordt de indruk gewekt dat het nogal gladjes en poppy zal gaan klinken. Maar live is daar niks van te merken. Het album lijkt op het eerste zicht op het oude werk en dat is maar goed ook.

Op amper een uur tijd wordt de hele setlist er door gejaagd. De verschillende nummers volgen elkaar in een razend snel tempo op. Zowel oud (ondermeer 'Katrina' en 'bad kids') als nieuw wordt gretig door het publiek onthaald. Tijd om op adem te komen krijgen we niet. Het is jumpen van begin tot eind.

De black lips is een band met een live-reputatie. Wie een extraatje had verwacht in de vorm van urineren over het publiek, elkaar tongkussen of naakt gaan, kwam bedrogen uit. De jongens hielden zichzelf voor één keertje in bedwang. Of we dat spijtig vinden? Neen, want de muziek primeert.

Al bij al een fantastische ervaring !

19 mei 2011

Agnes Obel: songs met een donker verleden

Het is snel gegaan voor Agnes Obel. Haar eerste plaat ‘Philharmonics’ is nog maar 8 maanden oud en nu al ligt haar naam op ieders lippen en mag ze zelfs een avond afsluiten op Les Nuits Botanique én dan nog in de Orangerie. Maar zo lijkt het alleen voor de slecht geïnformeerde muziekliefhebber, want eigenlijk begon het voor Obel al van bij haar geboorte. Ze groeide op in een muzikale familie en werd dan ook meteen achter de piano gedropt. Het resultaat van al die jaren oefenen zien we in haar virtuoze spel, ook al pakt ze daarmee niet uit en zijn heel wat van haar arrangementen vrij eenvoudig en sober. Geloof het of niet, maar deze kalme dame speelde zelfs op 7-jarige leeftijd basgitaar (jawel!) in een band. Op latere leeftijd had ze nog een andere band Sohio vooraleer ze het solo probeerde met de EP ‘Riverside’. En die song was meteen een schot in de roos.

Om maar te zeggen dat Agnes Obel niet zomaar een debutante is en dat zie je ook op het podium. Ze heeft présence. Haar songs staan er. Het lijkt wel alsof ze dit al een hele poos doet. Haar muziek kabbelt kalm voort, maar telkens weer is er die duistere onderstroom, die misschien niet zo duidelijk tot uiting komt op haar EP en album, maar zeker op het podium aan je ribben blijft kleven. Het lijkt wel of haar songs een donker verleden hebben en er bloed aan kleeft. Dat zorgt ervoor dat het nooit zeemzoet wordt en gaat vervelen. Die duistere en vaak sombere sfeer heeft natuurlijk alles te maken met de cello, die wonderwel combineert met het pianospel van Obel. Sober, maar meer dan een paar toetsen hoeft dat niet te zijn. Bombastische arrangementen zijn hier niet op zijn plaats. Applaus overigens voor haar celliste Frederique Labbow die Anne Müller moest vervangen en die blijkbaar niet veel tijd had om alles in te studeren. Ze kwijt zich met brio van haar taak.

Obels look – vlecht en opgestoken haar en een outfit die zo uit de 19de eeuw geplukt lijkt – houdt ze ook sober en sereen en zelfs wat preuts, van hoofd tot teen bedekt. Het is vreemd dat ze haar niet in de Grand Salon hebben laten optreden. Zoals Obel het zelf ook zegt voor ze ‘Brother Sparrow’ inzet, dit concert schreeuwt gewoon om een gezellige sofa waarin je rustig kan wegdromen bij de poëtische schoonheid van haar intimistische songs. Maar nu al is de Orangerie te klein en is het drummen en opeengepakt samenhokken.

Agnes Obel speelt alle songs die ze op haar palmares heeft staan, waarbij vooral ‘Beast’, ‘Close Watch’, ‘Just So’, het herwerkte Schotse volksliedje ‘Katie Cruel’ en ‘On Powdered Ground’ (de afsluiter voor ze aan de bisronde begint) blijven hangen. De mooie belichting (van blauw naar oranje en rood), de rook die zachtjes om hen heen waait, alles draagt bij tot de duistere, bezwerende, dromerige sfeer. Ze trakteert ons ook op twee nieuwe liedjes. ‘Fuel To Fire’ (werktitel) en ‘New Melody’ (werktitel). Het lange applaus waarmee het publiek Obel charmeert na ‘Riverside’, doet haar blozen en zeggen dat we te goed voor haar zijn en dat het ‘really really really really’ leuk is om terug in Botanique te mogen optreden. En dat dat gevoel wederzijds is, blijkt duidelijk wanneer ze tot tweemaal toe teruggeroepen wordt voor een bisronde. Bij de tweede encore moet Obel echter bekennen dat ze geen andere liedjes meer heeft. Snel beginnen schrijven, Agnes, want we lusten wel meer van dat lekkers!

IMG_5287_resize.jpg

IMG_5289_resize.jpg

IMG_5282_resize.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

18 mei 2011

kurt vile and violators review

Deze avond was het vooral een blij weerzien @ Nuits Botanique, maar meer daarover later in dit verslag. Het draaide deze keer vooral rond 'experimentele deuntjes vooral met gitaar'.
 
Neem nu de opener van de avond (Spindrift) die een soort 'western' sfeertje creëren en dit combineren met psychedelische rock waar vooral die gitaar in het daglicht wordt gezet. Vooral de momenten dat de zang een soort 'indianen' geluid maakt zijn best integrerend te noemen. Vooral die momenten zorgen er ook voor dat dit optreden het 'leuk maar..' een beetje overstijgt. Ze zetten bij deze ook een beetje de toon van de rest van de avond.
 
Still Corners, doen het met een heel knappe verschijning op het podium in de vorm van zangeres Tessa Murray die met haar ijle stem en uitstraling op het podium. Ze is gekleed in een wel leuk uitziende pakje met korte rok, mee naar hoge bergen en diep dalen, volstrekte rust dus. Dit in combinatie met een streepje ambiant meeting post-rock om het zo te zeggen, zorgt dit wel voor een heel intens sfeertje. Zoals beschreven in de preview op de site van het concert 'Liefelijke dromerijen gecombineerd met een veegje Psychedelische muziek.
Ook als de gitaren volledig hun ding mogen doen, overstijgt deze mooie stem het geheel maar de ingetogen momenten komen nog het best over. Een verassend goed optreden eigenlijk en weer eens een ontdekking om in het oog te houden, voor wie houd van experimenteren met geluiden in combinatie met een zeemzoete stem een aanrader. Ze hebben ook een nieuwe CD uit sinds 2010 'Eyes' ook deze is een aanrader.
 
Een onverwacht hoogtepunt van de avond maar ook dus een blij weerzien nl. met Kurt Vile deze keer met The Violators. Een paar jaar geleden gezien op KRAAK festival waar hij op zijn eentje op het podium stond en naderhand eigenhandig zijn eerste cd kwam aanprijzen een heel experimenteel plaatje met vooral heel speciale gitaar geluiden.  Zijn recente cd 'Smoke Ring for my Hallo' is dan weer een veel toegankelijkere plaat. Live valt vooral de strakke manier van spelen op, dit in combinatie met een wel heel integrerende stem van Kurt Vile, die zijn band mee sleurt in een wederom psychedelische trip door een landschap van gitaar en drum. Dat zou eentonig en saai kunnen overkomen voor de globale muziek liefhebber maar deed het niet, doordat Kurt heel goed weet hoe hij een publiek moet inpakken, mooie interacties en soms eens een 'grapje' tussendoor, groot contrast met zijn voorgangers op dat vlak. En dit allemaal met een knipoogje toch naar de jaren 70.  Een muzikaal duidelijk aan het groeien artiest deze Kurt Vile.

11:43 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: kurt vile and villators, still corners, spindrift | Permalink |  Facebook |