18 mei 2011

kurt vile and violators review

Deze avond was het vooral een blij weerzien @ Nuits Botanique, maar meer daarover later in dit verslag. Het draaide deze keer vooral rond 'experimentele deuntjes vooral met gitaar'.
 
Neem nu de opener van de avond (Spindrift) die een soort 'western' sfeertje creëren en dit combineren met psychedelische rock waar vooral die gitaar in het daglicht wordt gezet. Vooral de momenten dat de zang een soort 'indianen' geluid maakt zijn best integrerend te noemen. Vooral die momenten zorgen er ook voor dat dit optreden het 'leuk maar..' een beetje overstijgt. Ze zetten bij deze ook een beetje de toon van de rest van de avond.
 
Still Corners, doen het met een heel knappe verschijning op het podium in de vorm van zangeres Tessa Murray die met haar ijle stem en uitstraling op het podium. Ze is gekleed in een wel leuk uitziende pakje met korte rok, mee naar hoge bergen en diep dalen, volstrekte rust dus. Dit in combinatie met een streepje ambiant meeting post-rock om het zo te zeggen, zorgt dit wel voor een heel intens sfeertje. Zoals beschreven in de preview op de site van het concert 'Liefelijke dromerijen gecombineerd met een veegje Psychedelische muziek.
Ook als de gitaren volledig hun ding mogen doen, overstijgt deze mooie stem het geheel maar de ingetogen momenten komen nog het best over. Een verassend goed optreden eigenlijk en weer eens een ontdekking om in het oog te houden, voor wie houd van experimenteren met geluiden in combinatie met een zeemzoete stem een aanrader. Ze hebben ook een nieuwe CD uit sinds 2010 'Eyes' ook deze is een aanrader.
 
Een onverwacht hoogtepunt van de avond maar ook dus een blij weerzien nl. met Kurt Vile deze keer met The Violators. Een paar jaar geleden gezien op KRAAK festival waar hij op zijn eentje op het podium stond en naderhand eigenhandig zijn eerste cd kwam aanprijzen een heel experimenteel plaatje met vooral heel speciale gitaar geluiden.  Zijn recente cd 'Smoke Ring for my Hallo' is dan weer een veel toegankelijkere plaat. Live valt vooral de strakke manier van spelen op, dit in combinatie met een wel heel integrerende stem van Kurt Vile, die zijn band mee sleurt in een wederom psychedelische trip door een landschap van gitaar en drum. Dat zou eentonig en saai kunnen overkomen voor de globale muziek liefhebber maar deed het niet, doordat Kurt heel goed weet hoe hij een publiek moet inpakken, mooie interacties en soms eens een 'grapje' tussendoor, groot contrast met zijn voorgangers op dat vlak. En dit allemaal met een knipoogje toch naar de jaren 70.  Een muzikaal duidelijk aan het groeien artiest deze Kurt Vile.

11:43 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: kurt vile and villators, still corners, spindrift | Permalink |  Facebook |

Villagers @ Les Nuits Botanique

 Er zijn zo van die optredens die je de rest van je leven bijblijven. Er zijn zo van die optredens die je even moet laten bezinken, omdat een eclectische combinatie van oohs, aahs en aawmaajgawdjes nu eenmaal geen sterke recensie maakt. Het is nu drie dagen geleden en ik ben er nog steeds niet klaar voor.

 

De verwachtingen voor de passage van Villagers in le Chapiteau waren nochtans niet bijzonder hooggespannen. Uiteraard kon ik hun plaat (Becoming A Jackall) na een korte kennismakingssessie wel smaken, maar het bleef me allemaal wat te veel op de vlakte. Live grepen de Ieren me echter vanaf de eerste seconde naar de keel.

 

Het moment waarop Villagers’ golden boy Conor J. O'Brien enkel vergezeld door een akoestische gitaar het optreden zachtjes in gang duwde met Cecilia And Her Selfhood deed me kippenvel krijgen tot op mijn neusvleugels. De beklijvende lyrics werden perfect ondersteund door de ingetogen, ietwat folky muziek en de perfect beheerste zangtechniek van O’Brien. De vergelijkingen met Conor Oberst en Eliott Smith gaan op: weemoedigheid, nostalgie en een heldere stem waar velen een been voor zouden overhebben.

 

Tijdens een oppervlakkige luisterbeurt zou u denken dat het allemaal –bijzonder mooie, dat wel- meedeinliedjes zijn voor de bitteren van geest, maar O’Brien doet er alles aan om dit te doorbreken. Wie zich liet meezweven door de lief’lijke melodiën werd even bruut weer platgemept wanneer ie even op de teksten lette. Hoewel sommigen daar koppig anders over dachten vermoed ik niet dat u uw lief zeemzoeterig een tong zal draaien wanneer u begeleid wordt door My love is selfish/ And it cares not who it hurts/It will cut you out to satisfy its thirst/ For the meaning of a ritual so habitual and cursed.

 

Ook vocaal schudde Villagers hun publiek volledig door elkaar. Na een reeks perfect afgeleverde songs trok O’Brian op een sinistere en beestachtige manier zijn keel open in de overloop van Pieces naar I Saw The Dead, wat voor een dramatisch hoogtepunt zorgde in het midden van de set. Ongenaakbaar werkten de Conor en co de hele plaat af, doorspekt met enkele nieuwe nummers zoals In A Newfound Land You Are Free en Grateful. 

 

 

Na iedere song steeg er een oorverdovende stilte op van het murw geslagen publiek alvorens het in luid applaus losbarstte. Enkel wat giecheltrienen die nog geen blijf wisten met de overweldigende emoties die Villagers bij hen losbracht wisten deze stilte af en toe te doorbreken, al werden ze op bijzonder efficiënte wijze tot de orde ge'shht.

Geen bekertje dat kraakte, geen kuchje, zelfs amper whooes. Villagers heeft die avond het publiek, mijzelf incluis, bloedend in een hoekje achtergelaten.

 

 

'Before you take this song as truth / You should wonder what I'm taking from you / How I benefit from you being here / Lending me your ears / While I'm selling you my fears'

 

 

SETLIST:

  1. Cecilia & her selfhood
  2. The Meaning of the ritual
  3. Home
  4. The Bell
  5. becoming a jackal
  6. Pieces
  7. I saw the dead
  8. set the tigers free
  9. grateful song
  10. to be counted among men
  11. twenty seven strangers
  12. down under the sea
  13. ship of promises

 bis:

De links in de setlist verwijzen naar footage van het optreden van Villagers in de Botanique op 17 november 2010. Ik beschik niet over de rechten.

11:00 Gepost door Katrin Swartenbroux in Concerten, Recensies | Commentaren (1) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

17 mei 2011

Gang Gang Dance: Bang Bang Deng!

Experimenteel, misschien is dat zelfs een understatement voor een band zoals Gang Gang Dance. Veel synths, overheersende drums en een duidelijke invloed van Aziatische sounds, voornamelijk op hun laatste album. Ze klinken heel Chinees en zelfs Bollywood zweeft soms door mijn gedachten. De stem en zangstijl van zangeres Liz Bougatsos dragen daar zeker toe bij, en de New Yorkse ziet er ook een beetje Oosters uit, dus misschien komt deze invloed wel van haar.

Het is geen band die zich aan muzikale standaarden zoals strofes en refreinen houdt, iets waar ik best kan inkomen en het werkt alvast verfrissend. Ook al ben ik niet echt vertrouwd met Gang Gang Dance en hun muzikale stijl, ik was aangenaam verrast bij het beluisteren van hun twee laatste albums. Ze openden nieuwe deuren voor me, en wekken mijn nieuwsgierigheid naar hun live performance op. Indien je datzelfde gevoel hebt, rep je dan zeker naar de Botanique, want hun concert in de Rotonde is nog niet uitverkocht. Alvast een klein voorproefje van de gestileerde noise van Gang Gang Dance:


22:19 Gepost door Arnout Willockx | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

Great Mountain Fire: de foto's!

Een mooie recensie van Great Mountain Fire kregen jullie hier al. Hier volgt een impressie in beelden! Gezien op 13 mei in de Chapiteau.

IMG_4070.jpg

IMG_4086.jpg

IMG_4114.jpg

IMG_4167.jpg

IMG_4185.jpg

IMG_4195.jpg

IMG_4253.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

Concert Villagers @ les nuits botanique 2011 ( 15 mei )

Villagers? Wie zeg je? In de tent? Als topact? huh? De keuze van de Villagers als afsluiter op zondag is op zijn minst gezegd gedurfd. Maar dat typeert nu juist de eigenzinnige programmatie van Les Nuits: niet altijd kiezen voor publiektrekkers en toppers, maar ook ruimte laten voor kwaliteit en beginnende groepen. Nadruk ligt daarbij ondermeer ook op de persoonlijke relatie met de artiest zelf. Villagers zijn in dat verband kind aan huis. Maar liefst drie keer stonden ze reeds in de Botanique. Dit keer op een groot podium, voor een half gevulde tent.

villagers, nuits botanique

Niet vanzelfsprekend, want met hun intieme en fragiele songs verwacht je een band als de Villagers eerder in het salon, de rotonde of het koninklijk circus. Dat het in de Chapiteau toch nog een betoverend concert is geworden, is te danken aan het publiek dat - tegen alle verwachtingen in - bij momenten muisstil bleef.

Opener "Cecilia & her selfhood" was zondermeer beklijvend. Waar even voordien nog iedereen aan het praten was, werd het plots doodstil. Conor O'Brien zong het nummer helemaal in zijn eentje a capella. Het kwam allemaal heel puur en kwetsbaar over. Faut le faire!  

Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft "I saw the dead" het enige nummer waarbij O'Brien op n keyboard speelde.

Het waren vooral de nummers waarbij er door de band geexperimenteerd werden die ons positief verrasten. De dissonantie, fuzz ofte piepende gitaren zorgde voor een extraatje. Het was een welgekome aanvulling bij de toch wel opvallende stem van Conor. Het gaf het geheel een dreigend toontje mee.

IMG_4873.JPG

Het enige minpunt is het gemis aan herkenbare nummers (nvdr 'hits'). Zelf kende ik enkel "Becoming a jackal". Daardoor werd het naar het einde toe moeilijk om je aandacht er bij te houden. Zeker als je weet dat de drie bisnummers allemaal nieuwe nummer waren en niet op hun album stonden: "in a new found land you are free", "memoir" en "on a sunlit".

Al bij al een boeiend concert. Villagers komen over als een bloeddorstig sprookje, dat vooral door een beperkt aantal mensen gesmaakt wordt en zeker niet door de grote massa...

Micah P Hinson and the Mons Orchestra @ Orangerie

I think it's fair to say that Micah P Hinson's gig on Sunday started a little hesitantly. He had some technical problems with his guitar or amp that seemed to make him a little nervous for a while.

But any concerns we may have had in the audience were quickly swept away once he started playing. Gentle guitar accompaniment to dark bluesy songs that seemed to come from the 'Old Weird America' that is supposed not to exist anymore.

Hinson.jpg

(In fact he told us that his latest composition - barely three months old - had been described by one critic as an 'American Traditional' song. I'll try not to make that mistake here.)

As the evening progressed Micah P Hinson turned out to be a charming and self-deprecating character on stage - telling us stories between the songs. Although it's not always easy to know when he's joking: "At home I just spend a lot of time talking to myself. My best friends are chihuahuas."

He was also very gracious to the Mons Orchestra - a string quartet who accompanied him for half the set. These songs had beautiful arrangements that - with Hinson's gruff bass voice - were at times reminiscent of Randy Newman's flavour of Americana.

Other songs with the quartet had a more European - even Gypsy music - feel; and some had the richness of a Buddy Holly ballad. He even resembles Holly (or is it Elvis Costello) a little with his large-framed glasses and retro 50s-style microphone.

At the end he thanked us profusely for coming - and we thanked him for bringing a very personal show to Les Nuits Botanique.

 

09:28 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

16 mei 2011

Katerine: de foto's!

Op 15 mei sloot Philippe Katerine de avond in het Koninklijk Circus, waar hij brutaal en compleet geschift een goed geoliede show gaf. Katerine sprak blijkbaar een groot publiek aan want zowel jong als oud stonden te drummen om de in berenlaarzen, kilt en vintage trainingvest geklede artiest aan het werk te zien. Samen met zijn 4 Katerinettes liet hij ons kennismaken met zijn laatste album ‘Philippe Katerine’. Het stond garant voor perfect ingestudeerde choreografieën, heel wat  interactie met het publiek, charisma, vlotte acts en maar liefst twee encores!

IMG_4748.jpg

IMG_4787.jpg

IMG_4800.jpg

IMG_4812.jpg

IMG_4814.jpg

IMG_4824.jpg

IMG_4841.jpg

IMG_4850.jpg

IMG_4867.jpg

IMG_4872.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

Review Villagers @ Les Nuits

Ontdekkingen doen daar gaat het toch om bij festivals als Nuits Botanique? De bands van deze zondag avond hebben ofwel met moeite een EP uit of heel recent een CD uitgebracht. Het was dan ook geen echt vol gelopen 'Chapiteau' wat ook niet verwonderlijk is, maar toch 'een goed gevuld geheel' op deze Indie meet Folk avondje.
 
Dry The River brachten een set die vooral dreef op de wel heel mooie stem van Peter Liddle. De songs begonnen doorgaans heel rustig, om op te bouwen naar een climax waar alle instrumenten hun ding konden doen. Er was ook een goede interactie naar het publiek toe, een 'gewoon leuke start' van deze avond zondermeer maar een echte hoogvlieger was het nu ook niet echt. Het zat een beetje 'op de zelfde lijn', maar voor een beginnende band klinken ze alvast veelbelovend.
 
De Waalse band Lucy Lucy! hebben welgeteld één EP uit 'The Morning can Wait' en sinds 2010 ook een CD 'Someone else'. Op cd klinken ze een beetje naar de eentonige kant, met te weinig uitschieters maar zeker geen slechte plaat. Benieuwd hoe dit live zou over komen?
Wat alvast opvalt is dat de songs veel strakker en meeslepender gebracht worden dan op schijf en dat zorgt er voor dat ze live dat net iets beter over komen waardoor we mogen spreken van een geslaagd optreden toch wel. Ook hier leuke interacties naar het publiek toe, weliswaar soms met de gebruikelijke clichés maar dat deed er niet echt toe. Er waren, ook momenten dat het een beetje stil viel als het ware, maar naar het einde van de set ging het dan weer de goede richting uit. On Stage meer dan geslaagd, toch maar overwegen die cd aan te schaffen dan?
 
Het contrast van het strakke optreden van Lucy Lucy! met het zeemzoete en intieme van Villagers was enorm groot. Ze begonnen hun set ook akoestisch dwz de zanger alleen op het podium met zijn gitaar. Een toch wel heel speciale stem deze Conor J. O’Brien., dat is reeds te horen op hun debuut  CD 'Becoming a Jachal'. Het is dan ook een vrij intens, weemoedig en heel diepgaand optreden, dat vooral zorgt voor een hele hoop kippenvel momenten. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je de teksten van de Cd hoort en leest. Het pessimisme dat je ook op de schijf terug vind straalt ook op het podium uit. Een sobere aankleding en een zanger die niet teveel bindteksten gebruikt maar gewoon zijn ding doet. Een optreden dat je een beetje doet wegdromen en zelfs wat doet nadenken over 'de zin van het leven' laat ons maar zo zeggen. Nee we eindigen niet met een feestje deze keer, maar wel een heel diep en intens uurtje genieten!

15:23 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: review, villagers, les nuits | Permalink |  Facebook |

Congotronics Vs Rockers: de foto's!

Een verslag van hoe de confrontatie tussen 10 Congolese muzikanten en 10 Europese en Amerikaanse artiesten eraan toe ging op 12 mei in het Koninklijk Circus kan je hier lezen.

Een impressie in beelden van wat aangekondigd werd als hét evenement van Les Nuits Botanique!

congotronics 1.jpg

congotronics 2.jpg

congotronics 3.jpg

congotronics 4.jpg

congotronics 5.jpg

congotronics 6.jpg

congotronics 7.jpg

congotronics 8.jpg

congotronics 9.jpg

congotronics 10.jpg

congotronics 11.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

Vismets: akoestische set

Op 17 mei mag de Brusselse groep Vismets afsluiten in de Chapiteau. Geen klein bier dus. De hoogste tijd dat we deze gasten even voor onze camera kregen voor een kleine ontmoeting!

Een voorsmaakje van wat je mag verwachten: