21 mei 2011

Preview: Twin Shadow and Holy Ghost - Sunday 22 May

Hard choices tomorrow, as we've already written about the great line-up in the Rotonde: The Crookes, Mirrors and Suuns -  three‚ very different up-and-coming bands on the same bill, bringing melodic indie‚ electro-pop and alternative psychedelic rock.

But it clashes with the great acts in the Orangerie: Twin Shadow produced one of our favourite albums of last year. He was a real treat when we saw him at the AB in February. George Lewis Jr. was born in the Dominican Republic and is now based in Brooklyn but his music fuses the best of 80s and new wave influences into bewitching pop: Morrissey-esque crooning mixed with choppy chiming guitar and great synth melodies - and he's a charmer on stage.

 Support comes from Holy Ghost's DFA-affiliated electro-pop, as well as Esben and the Witch - a gothy brew that was highlighted in the BBC's shortlist of names to watch this year.

18:01 Gepost door Villette in Agenda | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

Kurt Vile @ Rotonde - 17 May

Kurt Vile plays a grungy, wall-of-sound rock that reminds me a lot of Dinosaur Jr (always my favourite of the early-90s alternative rock acts). His voice also treads the same fine line between singing and croaking that J Mascis made his own - you're never quite sure if their voices are going to make it through the song or just give up halfway through.

Kurtvile1.jpg

His band has no bass player but the kick drum is so powerful it fills in the lower frequencies. Some songs feature three overdriven guitars while in others he uses an accoustic - sometimes with quite fine finger-picking out of Crosby Stills and Nash. But mostly you're just struck by the power - especially in a great, grungy cover of Bruce Springsteen's 'Downbound Train'.

Kurtvile2.jpg

The support band was Spindrift - who are several shades of awesome. I loved their instrumental rock - from the way their ten-gallon-hatted keyboard player pummelled her tambourine against the decks, to the bass player, channelling Spinal Tap, with the finest twin-necked bass guitar.

Spindrift2.jpg

Totally gratuitous I'm pretty sure, as I never once saw him play the six-string neck. Their music was a rocked up version of Morricone soundtracks - a Spaghetti Western epic soundscape from twaning guitars to Native American chanting.

Spindrift1.jpg

 

17:47 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

20 mei 2011

Intergalactic Lovers @ tent

Die van Intergalactic Lovers zijn niet meer te stoppen: nadat ze in Gent een pop- en rockwedstrijd wonnen – twee jaar geleden zal dat ondertussen zijn – volgde een tocht langs podia in het ganse land. En welke radiozender kan je nog opzetten zonder Delay of Fade Away te horen?

In Brussel waren ze donderdagavond te horen in de Chapiteau zoals ze die veredelde buitentent zo mooi noemen. Het optreden van Bacon Caravan Creek, een Belgische band met een speciale, dromerige sound, was een perfecte opwarmer voor de Aalsterse revelatie. Bij aanvang van hun optreden was de reactie van het publiek redelijk lauw, maar daar kwam al snel verandering in en toen Delay door de luidsprekers knalde stond de tent als vanzelfsprekend op zijn kop.

Wie zijn ogen sluit als hij naar zangeres Lara Chedraoui luistert, zou wel eens kunnen denken dat hij PJ Harvey hoort. Enig minpuntje: het zachte boegeroep dat uit een hoek van de tent opsteeg toen de zangeres het publiek met ‘goedenavond’ begroette, in het Nederlands. Maar om zo’n futuliteiten malen we niet: het was een fijn optreden en de Intergalactic Lovers zijn live meer dan te pruimen.

intergalactics.jpg

16:22 Gepost door Jeroen Op De Beeck in Artiesten, Concerten | Commentaren (0) | Tags: intergalactic lovers, recensie | Permalink |  Facebook |

The Experimental Tropic Blues Band @ Orangerie

Ze hebben er concerten opzitten in een hele rist Amerikaanse steden en deelden het podium met grootheden als de Stone Temple Pilots, ze noemen zich Dirty Wolf, Boogie Snake en Devil D’Inferno en hun muziek is een cocktail van blues, rock ‘n roll en een snuifje humor. Amerikanen? Dat dacht u maar: dit zooitje ongeregeld komt uit de vurigste stad van Wallonië: Luik. In de Botanique werden ze voorafgegaan door het snoeiharde Young Legionnaire.

Bijzonder weinig volk te bespeuren in de gezellige Orangerie tijdens dat voorprogramma, maar tegen de aankomst van de Tropics begon het piepkleine zaaltje toch redelijk vol te stromen. En gelijk hadden ze, want de Luikenaars hadden het publiek meteen op hun hand. Bij nummers als Worm Wolf en het met veel bezieling gebrachte Sex Games hoort een pint bier en een vleugje zweetgeur. De aanwezigen werden getrakteerd op bluesy rocknummers, hier en daar doorspekt met stevig gitaarwerk. Hun muziek deed ook onvermijdelijk wat denken aan Jerry Lee Lewis en consoorten.

Ik had op voorhand gehoord dat deze mannen een stevige live-reputatie hebben en dat kan ik na woensdagavond enkel maar beamen. Niet alleen Jerry Lee Lewis, ook Johnny Cash zou woensdagavond ongetwijfeld goedkeurend geknikt hebben.Om nog eens terug te zien…
 

EXPERIMENTAL TROPIC BLUES BAND2.jpg

16:06 Gepost door Jeroen Op De Beeck in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: experimental tropic blues band, orangerie, botanique, rock | Permalink |  Facebook |

Concert the Black Lips @ les nuits Botanique ( woensdag 18 mei 2011 )

 

Wat weet je over 'The black lips'?
euh... Amerikaanse band, flowerpunk, The Kinks, Mark Ronson, stagedive.
't is gebeurd !!!

Wie denkt dat het er bij the black box revelation bij momenten ruig aan toe gaat, is waarschijnlijk nog nooit naar een optreden van the black lips geweest. Reeds van bij de eerste noot verandert het publiek in een kolkende massa. Jumpen, dansen, pogoën, crowdsurfen, stagediven, roken, blowen, met zijn allen het podium beklimmen of met bier gooien, ... het was voor een keertje allemaal toegestaan. De orangerie veranderde vorige woensdag voor de gelegenheid in een heuse feesttent. Alle remmen los !

The black lips zijn een groepje dat zich muzikaal gezien niet gauw in een hoekje laten drummen. Hun muziek heeft veel weg van the kinks. Bij momenten waan je je in de jaren 70. Zelf noemen ze hun stijl flowerpunk. Op plaat klinkt het misschien nogal rommelig en makjes. Live gaat het er hevig aan toe. Beuken is daarbij het hoofddoel. Dat het daarom allemaal nogal niet zo zuiver en soms nogal monotoom klinkt, zal hen worst wezen. Sfeer creeëren, dàt is de boodschap. 

Arabia Mountain, het nieuwe album, verschijnt binnen een paar weken en werd door Mark Ronson geproduced. Daardoor wordt de indruk gewekt dat het nogal gladjes en poppy zal gaan klinken. Maar live is daar niks van te merken. Het album lijkt op het eerste zicht op het oude werk en dat is maar goed ook.

Op amper een uur tijd wordt de hele setlist er door gejaagd. De verschillende nummers volgen elkaar in een razend snel tempo op. Zowel oud (ondermeer 'Katrina' en 'bad kids') als nieuw wordt gretig door het publiek onthaald. Tijd om op adem te komen krijgen we niet. Het is jumpen van begin tot eind.

De black lips is een band met een live-reputatie. Wie een extraatje had verwacht in de vorm van urineren over het publiek, elkaar tongkussen of naakt gaan, kwam bedrogen uit. De jongens hielden zichzelf voor één keertje in bedwang. Of we dat spijtig vinden? Neen, want de muziek primeert.

Al bij al een fantastische ervaring !

Backstage met Villagers

Dat Villagers een geweldig optreden speelde tijdens Les Nuits kon je hier eerder al lezen. En hier. Frontman Conor J. O'Brien trakteerde de jongens van Pure FM backstage in de bibliotheek op een hele mooie versie van 'That Day'. Bekijk het hieronder en krijg kippenvel.



13:08 Gepost door Tinne Strauven in Akoestische sets, Artiesten | Commentaren (0) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

Foto's Lucy Lucy! @ les nuits botanique 2011

lucy lucy!

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

 

12:41 Gepost door Kris Lardenoit in Concerten, Foto's | Video's | Commentaren (0) | Tags: lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011 | Permalink |  Facebook |

19 mei 2011

Agnes Obel: songs met een donker verleden

Het is snel gegaan voor Agnes Obel. Haar eerste plaat ‘Philharmonics’ is nog maar 8 maanden oud en nu al ligt haar naam op ieders lippen en mag ze zelfs een avond afsluiten op Les Nuits Botanique én dan nog in de Orangerie. Maar zo lijkt het alleen voor de slecht geïnformeerde muziekliefhebber, want eigenlijk begon het voor Obel al van bij haar geboorte. Ze groeide op in een muzikale familie en werd dan ook meteen achter de piano gedropt. Het resultaat van al die jaren oefenen zien we in haar virtuoze spel, ook al pakt ze daarmee niet uit en zijn heel wat van haar arrangementen vrij eenvoudig en sober. Geloof het of niet, maar deze kalme dame speelde zelfs op 7-jarige leeftijd basgitaar (jawel!) in een band. Op latere leeftijd had ze nog een andere band Sohio vooraleer ze het solo probeerde met de EP ‘Riverside’. En die song was meteen een schot in de roos.

Om maar te zeggen dat Agnes Obel niet zomaar een debutante is en dat zie je ook op het podium. Ze heeft présence. Haar songs staan er. Het lijkt wel alsof ze dit al een hele poos doet. Haar muziek kabbelt kalm voort, maar telkens weer is er die duistere onderstroom, die misschien niet zo duidelijk tot uiting komt op haar EP en album, maar zeker op het podium aan je ribben blijft kleven. Het lijkt wel of haar songs een donker verleden hebben en er bloed aan kleeft. Dat zorgt ervoor dat het nooit zeemzoet wordt en gaat vervelen. Die duistere en vaak sombere sfeer heeft natuurlijk alles te maken met de cello, die wonderwel combineert met het pianospel van Obel. Sober, maar meer dan een paar toetsen hoeft dat niet te zijn. Bombastische arrangementen zijn hier niet op zijn plaats. Applaus overigens voor haar celliste Frederique Labbow die Anne Müller moest vervangen en die blijkbaar niet veel tijd had om alles in te studeren. Ze kwijt zich met brio van haar taak.

Obels look – vlecht en opgestoken haar en een outfit die zo uit de 19de eeuw geplukt lijkt – houdt ze ook sober en sereen en zelfs wat preuts, van hoofd tot teen bedekt. Het is vreemd dat ze haar niet in de Grand Salon hebben laten optreden. Zoals Obel het zelf ook zegt voor ze ‘Brother Sparrow’ inzet, dit concert schreeuwt gewoon om een gezellige sofa waarin je rustig kan wegdromen bij de poëtische schoonheid van haar intimistische songs. Maar nu al is de Orangerie te klein en is het drummen en opeengepakt samenhokken.

Agnes Obel speelt alle songs die ze op haar palmares heeft staan, waarbij vooral ‘Beast’, ‘Close Watch’, ‘Just So’, het herwerkte Schotse volksliedje ‘Katie Cruel’ en ‘On Powdered Ground’ (de afsluiter voor ze aan de bisronde begint) blijven hangen. De mooie belichting (van blauw naar oranje en rood), de rook die zachtjes om hen heen waait, alles draagt bij tot de duistere, bezwerende, dromerige sfeer. Ze trakteert ons ook op twee nieuwe liedjes. ‘Fuel To Fire’ (werktitel) en ‘New Melody’ (werktitel). Het lange applaus waarmee het publiek Obel charmeert na ‘Riverside’, doet haar blozen en zeggen dat we te goed voor haar zijn en dat het ‘really really really really’ leuk is om terug in Botanique te mogen optreden. En dat dat gevoel wederzijds is, blijkt duidelijk wanneer ze tot tweemaal toe teruggeroepen wordt voor een bisronde. Bij de tweede encore moet Obel echter bekennen dat ze geen andere liedjes meer heeft. Snel beginnen schrijven, Agnes, want we lusten wel meer van dat lekkers!

IMG_5287_resize.jpg

IMG_5289_resize.jpg

IMG_5282_resize.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

18 mei 2011

Villagers - Becoming a Jackal ( live @ les nuits botanique Brussel - 15 mei 2011 )

17:15 Gepost door Kris Lardenoit in Concerten, Foto's | Video's | Commentaren (0) | Tags: villagers, botanique, les nuits, 2011 | Permalink |  Facebook |

Vismets: de foto's!

Een kleine akoestische set, gaven we je eerder al. Zo ging het eraan toe toen Vismets op 17 mei de Chapiteau mocht afsluiten!

IMG_5347.jpg

IMG_5382.jpg

IMG_5410.jpg

IMG_5413.jpg

IMG_5449.jpg

IMG_5518.jpg

IMG_5535.jpg

Copyright foto's: Stany Massart