22 mei 2011

Who Lykez Hip Hop?

Geen gitaar of drum te bespeuren op het podium van De Rotonde, enkel een draaitafel en heel veel ruimte. Het kleine ronde zaaltje is deze avond de setting voor enkele hiphop-sets, iets waar fans van het genre ongetwijfeld naar uitkeken, anderen liepen vanavond De Rotonde straal voorbij. Ondergetekende is niet meteen een grote liefhebber van de gesproken zang, al luister ik wel met veel plezier naar bands als Jurassic 5. Ik wou de drie rappers deze avond dus zeker een kans geven en het er eens op wagen.

 Ik was net te laat voor de eerste artiest, de Belgische Maëlan. Hij was net zijn laatste nummer aan het afronden. Het klonk niet echt als hip hop, maar eerder als een soulzanger, al is dat natuurlijk moeilijk op te maken uit een half nummer.

Veel volk is er nog niet komen opdagen, maar voor 'One Two' komen er toch nog wat dansende toeschouwers bij, al is de zaal nog steeds niet voor de helft gevuld. 'One Two', een Engelse naam voor een Franstalige Brusselaar, die ook volledig in het Frans rapt, op de woorden 'one' en 'two' na. De geluidjes die de (trouwens uitstekende) DJ produceert, gekoppeld aan de Franse praatzang op beats, doen me al gauw aan Stromae denken, al maakt 'One Two' wel zuivere hip hop. Het is een heel energiek optreden, en de eerste rij is gevuld met een handvol fervente fans die uitbundig dansen en zingen. Ik had de indruk dat het zijn vast 'posse' is die hier staat te springen, het werkt in alle geval aanstekelijk en ze slagen erin sfeer te creëren in een half lege zaal. De Brusselaar zet een heel onderhoudende set neer, geen scheldwoorden of vuilpraterij, kortom, hip hop die nog aandacht van me krijgt. Hij slaagt er zelfs in me in de zaal te houden gedurende het hele concert, af en toe zelfs met een glimlach op mijn gezicht, te wijten aan de aanstekelijke ambiance op de eerste rij.one two'One Two' of misschien beter gezegd 'Un Deux''

Na het Frans, weer tijd voor Engelse snelpraterij op beats, met Lykez, de Londonse versie van Missy Elliot. Bij de start van haar concert wordt het pijnlijk duidelijk dat er niet al te veel hiphoppers hun weg naar de Botanique hebben gevonden vanavond. Of ligt Lykez gewoon niet goed in de markt? Ze gaat in alle geval van start als Missy's copycat. De eerste drie nummers doen qua stijl en geluid heel hard denken aan de Amerikaanse.

hip hop,one two,lykezDe gelijkenissen tussen Lykez en Missy Elliot zijn niet enkel beperkt tot het muzikale...

IMG_3625.JPG

Ik ben niet vertrouwd met dit genre, maar Lykez doet in alle geval haar best om het aanwezige volk in beweging te krijgen. Mij kan ze echter niet meteen bekoren. Ze probeert de show er wel in te houden door het publiek te betrekken: twee mensen mogen mee komen dansen op het podium, en op het eind huppelt ze door het publiek en mag iedereen eens door de micro roepen. Allemaal leuk, maar voor de muziek moet je hier toch niet zijn, weinig verrassends en voor mij klinkt het allemaal een beetje hetzelfde. Bij 'One Two' had ik een beter gevoel.hip hop,one two,lykezDe dansers uit het publiek moeten voor extra ambiance zorgen, een verdienstelijke poging

Nog een laatste opmerking: blijkbaar hebben DJ's een nieuw geluidje ontdekt, want bij beide optredens hoorde ik regelmatig de overdonderende voetbalhoorn. Leuk op de Heizel tijdens een bekerfinale, vervelend en irritant tijdens een muzikaal evenement, maar blijkbaar denken de DJ's daar anders over. Hopelijk wordt dit geen trend die zich doorzet.

De hiphopavond zit erop, en de balans is wankel, ik ga in alle geval niet naar huis met een 'wauw'-gevoel. En ze hebben me al zeker niet overtuigd om me meer in te werken in het genre. Maar dat is uiteraard heel persoonlijk.

23:45 Gepost door Arnout Willockx in Artiesten, Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Tags: hip hop, one two, lykez | Permalink |  Facebook |

Mirrors

Ze speelden onlangs in het voorpgrogramma van OMD de Paradiso plat, en vanavond plannen ze hetzelfde te doen met de Botanique. Om u meteen een referentie mee te geven: Mirrors is samen met Villa Nah een van de poulains van OMD, dus liefhebbers van de synthpop kunnen nu al beter in hun wagen springen.
 
Bovendien heeft Mirrors met zijn debuutcd Lights And Offerings een prima schijf afgeleverd. Iedere track heeft een onmiskenbare eightiessound maar klinkt toch ook zo onvoorstelbaar hedendaags. Deze boys uit Brighton gooiden OMD, Tears For Fears, New Order en Depeche Mode in een blender en benaderden de mix met een gezonde noughties toets.
 

1298930175_cover.jpg

Waar bands als Hurts en MGMT al flirtten met het synthpopgenre stript Mirrors hun songs tot het absoluut noodzakelijke; enkele analoge synthesizers, een drum en een stem die met momenten doet denken aan Robert Smith van The Cure . Deze cleanheid doet het geheel oppervlakkig klinken maar wie beter en meer ervaren luistert ontdekt een diepe emotionele gelaagdheid.
 
Hun single is fantastisch gekozen; Into the Heart is het derde nummer op Lights and Offerings en mept de plaat écht op gang. Perfect dansbaar en opgebouwd volgens de aloude formule van een uitstekende popsong: strofe-brug-refrein. Ik betrapte mezelf al meermaals op het neurieën van Come on Honey, let's just have a look into, into the heart. Obscure soundscapes, aanstekelijke synthriedels, midtempo drumriffs, en catchy zanglijnen: Lights And Sounds zal in mijn boudoir nog vaak gedraaid worden. Ultieme favorieten zijn Write Through The Night en Somewhere Strange.
 
Nee, wat Mirrors doet is niet nieuw. Het doorploegen van de back catalogues van de eighties is zo "now" de laatste tijd dat alles wat nog maar ruikt naar een Korg Poly61M een plaats in het hart van de hipster-met-filippaK-chino oplevert. Mirrors doet het echter zodanig goed en met uitermate veel stijl dat ik hen onmiddellijk wil geloven.
 

 
there's 1-2-3-4-5 ways to an end.

 Mirrors speelt vanavond, zondag 22 mei 2011, om 20h in de Rotonde op Les Nuits Botanique

13:48 Gepost door Katrin Swartenbroux in Artiesten | Commentaren (0) | Tags: mirrors, synthpop | Permalink |  Facebook |

20 mei 2011

Intergalactic Lovers @ tent

Die van Intergalactic Lovers zijn niet meer te stoppen: nadat ze in Gent een pop- en rockwedstrijd wonnen – twee jaar geleden zal dat ondertussen zijn – volgde een tocht langs podia in het ganse land. En welke radiozender kan je nog opzetten zonder Delay of Fade Away te horen?

In Brussel waren ze donderdagavond te horen in de Chapiteau zoals ze die veredelde buitentent zo mooi noemen. Het optreden van Bacon Caravan Creek, een Belgische band met een speciale, dromerige sound, was een perfecte opwarmer voor de Aalsterse revelatie. Bij aanvang van hun optreden was de reactie van het publiek redelijk lauw, maar daar kwam al snel verandering in en toen Delay door de luidsprekers knalde stond de tent als vanzelfsprekend op zijn kop.

Wie zijn ogen sluit als hij naar zangeres Lara Chedraoui luistert, zou wel eens kunnen denken dat hij PJ Harvey hoort. Enig minpuntje: het zachte boegeroep dat uit een hoek van de tent opsteeg toen de zangeres het publiek met ‘goedenavond’ begroette, in het Nederlands. Maar om zo’n futuliteiten malen we niet: het was een fijn optreden en de Intergalactic Lovers zijn live meer dan te pruimen.

intergalactics.jpg

16:22 Gepost door Jeroen Op De Beeck in Artiesten, Concerten | Commentaren (0) | Tags: intergalactic lovers, recensie | Permalink |  Facebook |

Backstage met Villagers

Dat Villagers een geweldig optreden speelde tijdens Les Nuits kon je hier eerder al lezen. En hier. Frontman Conor J. O'Brien trakteerde de jongens van Pure FM backstage in de bibliotheek op een hele mooie versie van 'That Day'. Bekijk het hieronder en krijg kippenvel.



13:08 Gepost door Tinne Strauven in Akoestische sets, Artiesten | Commentaren (0) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

16 mei 2011

Vismets: akoestische set

Op 17 mei mag de Brusselse groep Vismets afsluiten in de Chapiteau. Geen klein bier dus. De hoogste tijd dat we deze gasten even voor onze camera kregen voor een kleine ontmoeting!

Een voorsmaakje van wat je mag verwachten:

14 mei 2011

Cherchez la femme - Mélanie Laurent

mélanie laurent,

U heeft nog niets gepland vanavond en u houdt wel van Franse chanteuses? Haast u dan naar de ticketkassa van het Koninklijk Circus want daar maakt de beminnelijke actrice, regisseuse en sinds kort ook zangeres Mélanie Laurent straks haar opwachting.

U kent haar waarschijnlijk beter als Shosanna Dreyfus, het hoofdpersonage uit Quentin Tarantino's Inglorious Basterds, maar tegenwoordig doet ze het liever op muzikaal vlak. Samen met de bekende Ierse singer-songwriter Damien Rice schreef ze een album vol poëtische folky popliedjes, En t'attendant.

In dit fragment vertelt ze je er alles over:

13:59 Gepost door Tinne Strauven in Artiesten, Bio's | Commentaren (0) | Tags: mélanie laurent | Permalink |  Facebook |

13 mei 2011

Anticipation for Black Box Revelation

Het is vrijdag de dertiende mei. Naast zwarte katten een schop geven, ladders vermijden en met de Lotto spelen zou u zich beter in uw skinnieste der skinny jeans beginnen te wringen, al bestaat de kans dat u er tijdens het optreden van Black Box Revelation zo weer uitscheurt.

Ik hoef ze niet meer voor te stellen, de Dilbeekse dudes die Vlaanderen onderdompelde in ongepolijste garage en bluesrock. Sinds Humo’s Rock Rally van 2006 vergaarden ze tal van andere prijzen en positieve reviews van België tot in de United States.

Piepjong zijn ze, het BlackBox-duo. Frontman Jan Paternoster (zang, gitaar) was amper 17, kompaan Dries Van Dyck (drum) een schamele 14, toen ze met de zilveren Rock Rally medaille gingen lopen.

Ondanks die leeftijd is Black Box Revelation al hun tweede kindje. Paternoster en Van Dyck speelden ervoor nog in The Mighty Generators, een groepje dat naam en faam vergaarde in de wijdse wereld van Vlaamse jeugdhuizen.

Bekijk hier hun bekendste nummer Pull The Trigger en wordt teruggeflitst naar de tijd waar gsm’s nog niet konden filmen in HD.

 

 

 

The Black Box Revelation speelt vanavond samen met Great Mountain Fire en Bikinians in de Chapiteau van Les Nuits Botanique.

12:05 Gepost door Katrin Swartenbroux in Artiesten | Commentaren (0) | Tags: blackboxrevelation, themightygenerators | Permalink |  Facebook |

12 mei 2011

Black Lips, een ongezien spectakel ?

 

black lips, nuits botanique, botanique

 

Ben je op zoek naar pure rock 'n roll, dan kan je terecht bij Black Lips (niet verwarren met Black kids, black keys of andere "zwarte" groepjes). Zelf omschrijven ze hun muziek als flowerpunk. Hun nieuwe cd mag dan een beetje soft lijken, live imponeren ze met onvergetelijke shows.

We’re not puppets so, we just do what we feel like. And if that means just stand there and noodle on a guitar, we’ll do it, we’ll do whatever we want. We don’t care about expectations, but people are usually happy when they leave the show."

Af en toe zorgt dat voor enige controverse. Zoals die keer in India. De krantekoppen logen er niet om: black lips chased out of India by Police. Het verhaal: tijdens een optreden ging gitarist Cole Alexander uit de kleren en daarmee kunnen ze in India niet lachen. De band ging op de vlucht en werd achternagezeten door security en politie. "They tried to get security to restrain us until the Tamil police arrived. We locked the door while they were kicking and banging on it. Meanwhile, we slipped out the other emergency exit. Our tour driver informed us we would have to drive six hours to ... cross state lines and escape."  Liever vluchten dan een paar dagen in een stinkende cell opgesloten te worden. We kunnen hen geen ongelijk geven.

Wat we volgende week woensdag in de Botanique mogen verwachten, weet op dit moment niemand. Maar ik kan je nu al garanderen: het wordt een ongezien spectakel !

 ( Black lips, woensdag 18 mei - Orangerie )

16:17 Gepost door Kris Lardenoit in Artiesten | Commentaren (0) | Tags: black lips, nuits botanique, botanique | Permalink |  Facebook |

10 mei 2011

Bekijk Sufjan Stevens in Warschau

Vanavond speelt Sufjan Stevens een uitverkocht concert in het Koninklijk Circus. Kun jij er jammer genoeg niet bij zijn vanavond? Vrees niet! Het optreden dat hij een aantal dagen geleden speelde in Polen staat integraal op Youtube. Bekijk zijn negentig minuten durende set hieronder.



11:49 Gepost door Tinne Strauven in Artiesten, Concerten, Foto's | Video's | Commentaren (0) | Tags: sufjan stevens | Permalink |  Facebook |

09 mei 2011

My Oh Miles Kane

Een van dé toppers op de affiche van  Les Nuits Botanique is toch wel Miles Kane. Aangezien mijn VISA andere prioriteiten had zal ik zijn passage in de Botanique jammer genoeg moeten missen, maar voor reviews kan u ongetwijfeld terecht bij Tinne.

Miles Kane is een Britse beau in wiens entourage ik maar wat graag zou vertoeven. Deze frontman van The Rascals en The Last Shadow Puppets en is beste vriendjes met fellow-puppet en Arctic Monkey Alex Turner én het neefje van James Skelly van The Coral. Al dat muzikaal lekkers heeft Kane blijkbaar genoeg inspiratie gegeven om het eens alleen te proberen. Zijn eerste solo-album Colour Of The Trap ligt sinds vandaag bij uw lokale platenboer, maar een goed internetter vindt deze parel ook via de minder legale wegen in de wereldwijdewinkel. U hebt het niet van mij.

Alsof Sir Gallagher’s goedkeuring geen referentie op zich is (Miles Kane speelde immers in maart het voorprogramma van diens Beady Eye) steek ik de 25-jarige ook nog wat pluimen op zijn borsalino. Colour The Trap straalt een sortement vintage rock’n roll uit waar mijn knieën spontaan van gaan knikken. Zijn single ‘Re-arrange’ schopte het prompt tot de hotshot van Studio Brussel en ook ‘Come Closer’ was een schot in de roos.

 




Deze King Crawler, waarvoor hij samenwerkte met Gruff Rhys van Super Furry Animals, heeft trouwens biz’onder veel weg van Last Shadow Puppets al gok ik dat dat uw pret niet bederft.

Een galmende getormenteerde hipster met een vettig Brits accent, en ik zal hem moeten missen: why-e-e-e-e-e-eye? why-e-e-e-e-eye?

18:10 Gepost door Katrin Swartenbroux in Artiesten, Concerten | Commentaren (2) | Tags: miles kane | Permalink |  Facebook |