15 mei 2011

Concert the Black Box Revelation @ les Nuits Botanique ( vrijdag 13 mei 2011 ), verslag

Na de passage van The Black Box revelation op Les Nuits Botanique staan andere bands voor een haast onmogelijke taak: het nog beter doen. Met hun pure bluesrock wisten Dries Van Dijck en Jan Paternoster iedereen te overtuigen. Ongelooflijk wat een prachtige sound de heren met zijn tweetjes weten voort te brengen. Op plaat klinkt het misschien nog allemaal een beetje makjes, live staan ze er ! Zelfs het meest banale liedje, weten ze tot een heus hoogtepunt om te vormen. Ze wonnen de voorbije jaren niet voor niks diverse prijzen als beste live act.

Terwijl het buiten de tent al redelijk frisjes werd, bereikten de temperaturen in de Chapiteau vorige vrijdag tropische temperaturen. Het publiek ging van begin tot eind compleet uit zijn dak. Anderhalf uur lang was het springen en joelen. Een fitness-sessie is er niks tegen. Opmerkelijk daarbij was dat niet alleen de hits het hoogtepunt van de avond waren. 'High on a wire' werd reeds vrij vroeg in de set gespeeld. Van 'I think I like you' kregen we een uitgesponnen versie te zien. 'Never alone, always together' was dan weer een van de enige rustige momenten.

Technisch is het misschien niet allemaal even hoogstaand. Dries mept er maar wat op los en Jan slaat ons om de oren met de ene gitaarrif na de andere. Maar de heren zijn perfect op elkaar ingespeeld en weten hun publiek telkens weer te verrassen. Ook al is hun muziek redelijk minimalistisch, het geheel blijft toch ruig en vettig. Precies zoals rock and roll moet klinken. 

Al bij al een uniek concert, want deze zomer zullen we de heren zo goed als zeker niet op een Belgisch festivalpodium te zien krijgen. Ze gaan toeren in de states en zullen ondermeer te zien zijn op festivals tesamen met ondermeer Arcade Fire en Neil Young.

Leuk aan optredens in de Botanique is de korte afstand tussen publiek en artiest. Na het concert maakten Jan en Dries alle tijd vrij voor hun fans. Geduldig deelden ze handtekeningen uit en gingen gewillig op de foto. Het zijn bescheiden jongens gebleven...

14 mei 2011

Congotronics vs Rockers: music's the winner @ Les Nuits in Cirque Royale

After Sufjan Stevens' preview on Tuesday, Congotronics vs Rockers again used the size of the Cirque Royale's stage to its best advantage on Les Nuits Botanique's official opening night. Getting 20 musicians on stage is challenge enough but having so many play together can run the risk of losing balance and descending into cacophony.

No such danger here, however, as the bands jelled together seamlessly to produce hypnotic grooves that got the whole crowd smiling and swaying. Vincent Kenis the man behind the Congotronics label took live duties on bass with the rhythm section of Konono No1 and John Dieterich of Deerhoof on drums.

The music is sometimes closer to Congolese styles - backed only by traditional percussion rather than a drumkit. Tandjolo from Kasai Allstars playing a slit-drum while Les Hoquets joined in enthusiastically on improvised percussion instruments. At other times it veers closer to indie rock. I especially liked the catchy number sung by Satomi Matsuzaki of Deerhoof.

Deerhoof vs. Kasai Allstars - Travel Broadens The Mind by Crammed Discs

The dual guitar attack of Deerhoof's John Dieterich and Ed Rodriguez, battled it out with Mopero of Kasai Allstars and twin thumb pianos distorted (through a fuzzbox?) to produce a beguiling hybrid version of the circular chiming guitar patterns we know from West African pop.

congotronics

The line-up changed around for each song. Muambuyi of Kasai Allstars took turns to share lead vocals with Juana Molina, Matt Mehlan of Skeletons and Mariam Wallentin of Wildbirds & Peacedrums - but most tracks were also filled out by excellent three-part harmonies.

Those of us lucky enough to be in the crowd were swept away with the energy and enthusiasm. High energy dancing culminated in a unique mimed stage exit on an invisible motorbike with two passengers.

'Congotronics vs Rockers' sounds like a boxing match but this was no culture clash or time for winners and losers - the result was more like a high-scoring draw, with lots of skill and entertainment and where everyone goes home happy:

Congotronics 10 : Rockers 10

 

19:37 Gepost door Villette in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

Review Three Trapped Tigers @ Les Nuits

Deze avond naar Botanique afgezakt voor een avondje Nuits Botanique dat op zijn minst 'lekker intens genieten' kan genoemd worden. Met een podium opstelling die lekker intiem over kwam. De bands speelden in het midden op een tapijt met het publiek gezeten rondom hen op stoelen en zelfs een paar fauteuils. Het publiek dus heel dicht bij de band, een leuke belevenis op zich.
 
Nox was de opener van de avond en zij deden het met een violiste, een drum en een gitarist die ook soms een deel zong. Maar het waren vooral de instrumentale songs die het meest die intensiteit uit ademden die eigenlijk heel de avond heel voelbaar was. De sound werd toch het meest gedragen door de viool in combinatie met een soms strakke drums zorgde dat voor een heel aangenaam sfeertje, de cd 'Freaks' is dan ook een aanrader voor wie houdt van instrumentale magische muziek. Er waren ook heel strakke momenten waar de instrumenten volledig hun gang konden gaan, dat zorgde zowaar voor een soort post-rock sfeertje. Leuke opener van de avond!
 
Three Trapped Tigers hebben drie Ep's uit met sprekende titels als 'Ep 2', 'Three Trapped Tigers' en ''Ep 3". Ook hier die heel intense instrumentals toch wel, vooral gedragen door de drums deze keer, die wel heel strak naar voor kwam, dit in combinatie met computers/keyboards. Dit zorgde wederom voor een 'post-rock meeting noise' sfeertje. Ondanks een paar problemen met het geluid, dit werd steeds opgevangen met een kwinkslag was dit een heel geslaagd optreden toch weer van Three Trapped Tigers. Het vervangen van gitaren door keyboards en de mokerslagen van de drummer lieten je telkens weer verweesd achter en zorgden voor een uurtje lekker headbangen. Want langer duurde het niet, een kort en krachtige set maar een aanrader voor de globale post-rock liefhebber die ook wel houd van een beetje 'noise' toestanden!
 
Een korte maar intense avond genieten was dit toch weer!

15:18 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

13 mei 2011

Sufjan Stevens: compleet geschift!

We ademen al zo lang Les Nuits Botanique in en uit, dat het tijd werd dat het festival begon! Sufjan Stevens mocht er dinsdag een eerste stevige lap op geven in het Koninklijk Circus en entertainen, dat kan hij als de beste op voorwaarde dat je in zijn wereld wil binnentreden. En wat voor een wereld!

Stevens komt het podium op als een onwaarschijnlijke kruising van fluokid en grote Incapriester, die zo uit ‘Kuifje en de Zonnetempel’ weggelopen lijkt. Vanaf die eerste momenten flitst het door ons hoofd: dit slaat nergens op! Maar die gedachte laten we al snel varen om half betoverd op muzikale ontdekkingstocht te gaan. Gevoelens en gedachten blijven zich afwisselen, terwijl we getuige zijn van niet zozeer een concert maar wel een ware performance.

Sufjan Stevens staat garant voor genoeg ear en eye candy: van hypnotiserende animatiebeelden die vanachter op de scène geprojecteerd worden over bizarre kostuums tot de werken van de artiest Royal Robertson. Maar meent Sufjan Stevens het ook echt? Gelooft hij wat hij zelf verkondigt? Iedereen in de zaal stelt zich samen met ons waarschijnlijk dezelfde vraag. We willen hem best wel geloven, maar het is Stevens zelf die ons telkens weer op het verkeerde been zet en twijfel zaait. We blijven nooit met beide voeten in de dromerige sfeer die hij nu eens vol overtuiging in scène zet en dan weer met het grootste gemak doorprikt. Tussen de songs door heeft de man ons heel wat te vertellen, maar dat doet hij altijd met een zweem van zelfspot die alles meteen op de helling plaatst. Zo spreekt hij enthousiast over kosmische energie, de onderaardse krachten  en golven die ons omringen en revitaliseren, om er meteen een klein maar duidelijk hoorbaar spottend lachje op te laten volgen.

Nee, Sufjan Stevens is niet gek, maar hij wil het ons graag doen geloven terwijl hij zich in een orgie van elektronische speeltjes wentelt, alle au sérieux vergeet en zich in een donkere, gekleurde, duisteren en toch ontzettend vrolijke wereld onderdompelt. Laten we duidelijk zijn, op muzikaal vlak weet Stevens verdomd goed waar hij mee bezig is en al de rest, da’s maar wat randanimatie.

De set sluit af met een magistraal tot een half uur uitgesponnen ‘Impossible Souls’, terwijl het ballonnen regent. Dat alles eindigt Stevens zacht en alleen op zijn gitaar.

We blijven verstomd achter: what the f***?!

sufjan 1.jpg

sufjan 2.jpg

sufjan 3.jpg

sufjan 4.jpg

sufjan 5.jpg

sufjan 6.jpg

sufjan 7.jpg

sufjan 8.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

 

03 april 2011

The Dodos, een uitgestorven soort?

De eerste naam op de affiche van Les Nuits die in het oog sprong (of toch in mijn oog) zijn The Dodos. Indien hun voorgaande concerten op Belgische bodem als referentie gelden: een must-see!

Een dodo is een uitgestorven loopvogel uit de 17e eeuw, enig in zijn soort, een vreemde vogel zeg maar. Op dat vlak hebben The Dodos hun naam goed gekozen, want ze hebben een eigen stijl, zoveel is zeker. Men zal me niet snel betrappen op het labelen van muziek, en bij dit duo uit San Francisco zou ik me daar al zeker niet aan wagen. Hun eerste twee albums waren magistraal en verfrissend. The Dodos produceren een unieke sound die drijft op repetitieve drumritmes en gitaarrifs. Daarbij komt nog de kenmerkende zoete stem van zanger/gitarist Meric Long. Ik was meteen verslaafd en draaide beide albums grijs.

Toen ze drie jaar geleden naar België kwamen moest ik er wel bij zijn en ze stelden niet teleur: kippevel van kop tot teen. Ongelooflijk welke prachtige muziek je met slechts twee man kan produceren. Wat meteen opvalt aan hun line-up is het drumstel, want ze gebruiken geen basdrum. Drummer Logan Kroeber compenseert dit met zijn vingervlugge, of beter gezegd handenvlugge bewegingen op zijn toms en snare. Het is een verbluffend zicht en tegelijkertijd grappig om zijn nutteloze voeten aan het werk te zien, al gebruikt hij deze soms om de tamboerijn te bespelen. Tijdens hun optredens in die periode sleurden ze er bij momenten een oude, geblutste, blikken vuilbak bij waaruit een extra muzikant schitterende ritmes en geluiden wist te slaan. Ongezien!

 Bij hun derde langspeler ('Time to die') was de magie die mij voorheen betoverde, plots verdwenen. Het verrassingseffect waren ze logischerwijze kwijtgespeeld, maar dat was niet het probleem. Ook al was het nog steeds oerdegelijke muziek, toch was het niet meer het verfrissend drankje op een broeierige zomerdag, eerder een uitgebruisde cola: er zit nog veel smaak in, maar de sprankel die het extra cachet en frisheid geeft, ontbreekt. Het probleem was dat er te weinig afwisseling tussen de nummers zat, het klonk allemaal iets te vlak en er sprong geen enkel nummer uit. Krachtige songs die je meteen bij de kraag grijpen, zoals 'Fools' of 'Red and Purple' uit hun tweede album 'Visiter', ontbraken. Maar ook gevoelige nummers waar de tekst en melodie perfect op dezelfde lijn zitten, zoals 'Winter', waren afwezig. Het was een album van net niet.

Even vreesde ik dat de liefde voorbij zou zijn, maar tot mijn verbazing was er live echter weinig te merken van het mindere album, want op het podium is hun muziek nog stukken dynamischer dan op plaat. Als afwisseling met de klassiekers van de voorgaande albums, kwamen die nieuwe nummers plots beter tot hun recht en creëerden ze een perfecte mix. De zuivere zang deed de haartjes op rug en armen nog steeds omhoogkruipen.

Hun nieuwste kakelverse album is weer van het oude kaliber, de draad van het formidabele 'Visiter' wordt weer opgepikt. Van bij de opener 'Black Night' is het meteen prijs: de energie en afwisseling van voorheen is terug en dat kan alleen maar positief zijn voor hun komende concert op Les Nuits. Live zijn ze de laatste jaren altijd met z'n drieën, hetgeen enkel kan leiden tot een breder muzikaal spectrum tijdens hun optredens. The Dodos treden op 14 mei op in de Rotonde van de Botanique, de ideale locatie om de nodige sfeer te scheppen voor hun muziek, zoals uit hun voorgaande passages in deze zaal reeds bleek. Als je The Dodos niet kent of nog nooit hebt gezien, dan zou ik niet aarzelen, want ze zijn een fenomeen! Zo bestaan er geen twee!