18 mei 2011

Villagers @ Les Nuits Botanique

 Er zijn zo van die optredens die je de rest van je leven bijblijven. Er zijn zo van die optredens die je even moet laten bezinken, omdat een eclectische combinatie van oohs, aahs en aawmaajgawdjes nu eenmaal geen sterke recensie maakt. Het is nu drie dagen geleden en ik ben er nog steeds niet klaar voor.

 

De verwachtingen voor de passage van Villagers in le Chapiteau waren nochtans niet bijzonder hooggespannen. Uiteraard kon ik hun plaat (Becoming A Jackall) na een korte kennismakingssessie wel smaken, maar het bleef me allemaal wat te veel op de vlakte. Live grepen de Ieren me echter vanaf de eerste seconde naar de keel.

 

Het moment waarop Villagers’ golden boy Conor J. O'Brien enkel vergezeld door een akoestische gitaar het optreden zachtjes in gang duwde met Cecilia And Her Selfhood deed me kippenvel krijgen tot op mijn neusvleugels. De beklijvende lyrics werden perfect ondersteund door de ingetogen, ietwat folky muziek en de perfect beheerste zangtechniek van O’Brien. De vergelijkingen met Conor Oberst en Eliott Smith gaan op: weemoedigheid, nostalgie en een heldere stem waar velen een been voor zouden overhebben.

 

Tijdens een oppervlakkige luisterbeurt zou u denken dat het allemaal –bijzonder mooie, dat wel- meedeinliedjes zijn voor de bitteren van geest, maar O’Brien doet er alles aan om dit te doorbreken. Wie zich liet meezweven door de lief’lijke melodiën werd even bruut weer platgemept wanneer ie even op de teksten lette. Hoewel sommigen daar koppig anders over dachten vermoed ik niet dat u uw lief zeemzoeterig een tong zal draaien wanneer u begeleid wordt door My love is selfish/ And it cares not who it hurts/It will cut you out to satisfy its thirst/ For the meaning of a ritual so habitual and cursed.

 

Ook vocaal schudde Villagers hun publiek volledig door elkaar. Na een reeks perfect afgeleverde songs trok O’Brian op een sinistere en beestachtige manier zijn keel open in de overloop van Pieces naar I Saw The Dead, wat voor een dramatisch hoogtepunt zorgde in het midden van de set. Ongenaakbaar werkten de Conor en co de hele plaat af, doorspekt met enkele nieuwe nummers zoals In A Newfound Land You Are Free en Grateful. 

 

 

Na iedere song steeg er een oorverdovende stilte op van het murw geslagen publiek alvorens het in luid applaus losbarstte. Enkel wat giecheltrienen die nog geen blijf wisten met de overweldigende emoties die Villagers bij hen losbracht wisten deze stilte af en toe te doorbreken, al werden ze op bijzonder efficiënte wijze tot de orde ge'shht.

Geen bekertje dat kraakte, geen kuchje, zelfs amper whooes. Villagers heeft die avond het publiek, mijzelf incluis, bloedend in een hoekje achtergelaten.

 

 

'Before you take this song as truth / You should wonder what I'm taking from you / How I benefit from you being here / Lending me your ears / While I'm selling you my fears'

 

 

SETLIST:

  1. Cecilia & her selfhood
  2. The Meaning of the ritual
  3. Home
  4. The Bell
  5. becoming a jackal
  6. Pieces
  7. I saw the dead
  8. set the tigers free
  9. grateful song
  10. to be counted among men
  11. twenty seven strangers
  12. down under the sea
  13. ship of promises

 bis:

De links in de setlist verwijzen naar footage van het optreden van Villagers in de Botanique op 17 november 2010. Ik beschik niet over de rechten.

11:00 Gepost door Katrin Swartenbroux in Concerten, Recensies | Commentaren (1) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

17 mei 2011

Concert Villagers @ les nuits botanique 2011 ( 15 mei )

Villagers? Wie zeg je? In de tent? Als topact? huh? De keuze van de Villagers als afsluiter op zondag is op zijn minst gezegd gedurfd. Maar dat typeert nu juist de eigenzinnige programmatie van Les Nuits: niet altijd kiezen voor publiektrekkers en toppers, maar ook ruimte laten voor kwaliteit en beginnende groepen. Nadruk ligt daarbij ondermeer ook op de persoonlijke relatie met de artiest zelf. Villagers zijn in dat verband kind aan huis. Maar liefst drie keer stonden ze reeds in de Botanique. Dit keer op een groot podium, voor een half gevulde tent.

villagers, nuits botanique

Niet vanzelfsprekend, want met hun intieme en fragiele songs verwacht je een band als de Villagers eerder in het salon, de rotonde of het koninklijk circus. Dat het in de Chapiteau toch nog een betoverend concert is geworden, is te danken aan het publiek dat - tegen alle verwachtingen in - bij momenten muisstil bleef.

Opener "Cecilia & her selfhood" was zondermeer beklijvend. Waar even voordien nog iedereen aan het praten was, werd het plots doodstil. Conor O'Brien zong het nummer helemaal in zijn eentje a capella. Het kwam allemaal heel puur en kwetsbaar over. Faut le faire!  

Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft "I saw the dead" het enige nummer waarbij O'Brien op n keyboard speelde.

Het waren vooral de nummers waarbij er door de band geexperimenteerd werden die ons positief verrasten. De dissonantie, fuzz ofte piepende gitaren zorgde voor een extraatje. Het was een welgekome aanvulling bij de toch wel opvallende stem van Conor. Het gaf het geheel een dreigend toontje mee.

IMG_4873.JPG

Het enige minpunt is het gemis aan herkenbare nummers (nvdr 'hits'). Zelf kende ik enkel "Becoming a jackal". Daardoor werd het naar het einde toe moeilijk om je aandacht er bij te houden. Zeker als je weet dat de drie bisnummers allemaal nieuwe nummer waren en niet op hun album stonden: "in a new found land you are free", "memoir" en "on a sunlit".

Al bij al een boeiend concert. Villagers komen over als een bloeddorstig sprookje, dat vooral door een beperkt aantal mensen gesmaakt wordt en zeker niet door de grote massa...

Micah P Hinson and the Mons Orchestra @ Orangerie

I think it's fair to say that Micah P Hinson's gig on Sunday started a little hesitantly. He had some technical problems with his guitar or amp that seemed to make him a little nervous for a while.

But any concerns we may have had in the audience were quickly swept away once he started playing. Gentle guitar accompaniment to dark bluesy songs that seemed to come from the 'Old Weird America' that is supposed not to exist anymore.

Hinson.jpg

(In fact he told us that his latest composition - barely three months old - had been described by one critic as an 'American Traditional' song. I'll try not to make that mistake here.)

As the evening progressed Micah P Hinson turned out to be a charming and self-deprecating character on stage - telling us stories between the songs. Although it's not always easy to know when he's joking: "At home I just spend a lot of time talking to myself. My best friends are chihuahuas."

He was also very gracious to the Mons Orchestra - a string quartet who accompanied him for half the set. These songs had beautiful arrangements that - with Hinson's gruff bass voice - were at times reminiscent of Randy Newman's flavour of Americana.

Other songs with the quartet had a more European - even Gypsy music - feel; and some had the richness of a Buddy Holly ballad. He even resembles Holly (or is it Elvis Costello) a little with his large-framed glasses and retro 50s-style microphone.

At the end he thanked us profusely for coming - and we thanked him for bringing a very personal show to Les Nuits Botanique.

 

09:28 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

16 mei 2011

Katerine: de foto's!

Op 15 mei sloot Philippe Katerine de avond in het Koninklijk Circus, waar hij brutaal en compleet geschift een goed geoliede show gaf. Katerine sprak blijkbaar een groot publiek aan want zowel jong als oud stonden te drummen om de in berenlaarzen, kilt en vintage trainingvest geklede artiest aan het werk te zien. Samen met zijn 4 Katerinettes liet hij ons kennismaken met zijn laatste album ‘Philippe Katerine’. Het stond garant voor perfect ingestudeerde choreografieën, heel wat  interactie met het publiek, charisma, vlotte acts en maar liefst twee encores!

IMG_4748.jpg

IMG_4787.jpg

IMG_4800.jpg

IMG_4812.jpg

IMG_4814.jpg

IMG_4824.jpg

IMG_4841.jpg

IMG_4850.jpg

IMG_4867.jpg

IMG_4872.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

Review Villagers @ Les Nuits

Ontdekkingen doen daar gaat het toch om bij festivals als Nuits Botanique? De bands van deze zondag avond hebben ofwel met moeite een EP uit of heel recent een CD uitgebracht. Het was dan ook geen echt vol gelopen 'Chapiteau' wat ook niet verwonderlijk is, maar toch 'een goed gevuld geheel' op deze Indie meet Folk avondje.
 
Dry The River brachten een set die vooral dreef op de wel heel mooie stem van Peter Liddle. De songs begonnen doorgaans heel rustig, om op te bouwen naar een climax waar alle instrumenten hun ding konden doen. Er was ook een goede interactie naar het publiek toe, een 'gewoon leuke start' van deze avond zondermeer maar een echte hoogvlieger was het nu ook niet echt. Het zat een beetje 'op de zelfde lijn', maar voor een beginnende band klinken ze alvast veelbelovend.
 
De Waalse band Lucy Lucy! hebben welgeteld één EP uit 'The Morning can Wait' en sinds 2010 ook een CD 'Someone else'. Op cd klinken ze een beetje naar de eentonige kant, met te weinig uitschieters maar zeker geen slechte plaat. Benieuwd hoe dit live zou over komen?
Wat alvast opvalt is dat de songs veel strakker en meeslepender gebracht worden dan op schijf en dat zorgt er voor dat ze live dat net iets beter over komen waardoor we mogen spreken van een geslaagd optreden toch wel. Ook hier leuke interacties naar het publiek toe, weliswaar soms met de gebruikelijke clichés maar dat deed er niet echt toe. Er waren, ook momenten dat het een beetje stil viel als het ware, maar naar het einde van de set ging het dan weer de goede richting uit. On Stage meer dan geslaagd, toch maar overwegen die cd aan te schaffen dan?
 
Het contrast van het strakke optreden van Lucy Lucy! met het zeemzoete en intieme van Villagers was enorm groot. Ze begonnen hun set ook akoestisch dwz de zanger alleen op het podium met zijn gitaar. Een toch wel heel speciale stem deze Conor J. O’Brien., dat is reeds te horen op hun debuut  CD 'Becoming a Jachal'. Het is dan ook een vrij intens, weemoedig en heel diepgaand optreden, dat vooral zorgt voor een hele hoop kippenvel momenten. Vrolijk word je er niet van, zeker niet als je de teksten van de Cd hoort en leest. Het pessimisme dat je ook op de schijf terug vind straalt ook op het podium uit. Een sobere aankleding en een zanger die niet teveel bindteksten gebruikt maar gewoon zijn ding doet. Een optreden dat je een beetje doet wegdromen en zelfs wat doet nadenken over 'de zin van het leven' laat ons maar zo zeggen. Nee we eindigen niet met een feestje deze keer, maar wel een heel diep en intens uurtje genieten!

15:23 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: review, villagers, les nuits | Permalink |  Facebook |

15 mei 2011

Joseph Arthur, Mélanie Laurent & Laetitia Velma @ Cirque Royale

 Saturday was singer-songwriter night at the Cirque Royale. Laetitia Velma opened with a set of dramatic songs set to a simple accompaniment of electric guitar and herself on piano.

singer1.jpg

 Mélanie Laurent brought a more laid back approach with a set of mellow pop that - with her smokey voice - at times reminded me of Norah Jones. She had a great band and string section with her who provided backing vocals that  occasionally had the richness of the Carpenters in their prime!

She was charming on stage - joking with the band and the audience - and seemed genuinely moved when the Cirque Royale gave her a standing ovation for the final song.

singer2.jpg

Finally, Joseph Arthur stepped up the intensity a little. He opened with a Dylanesque combination of guitar and harmonica but soon used his selection of effects to expand the sound.

I've seen artists use loops and delays to multitrack themselves before but Joseph Arthur took it further than most - he built up layers of vocals and guitar, sometimes playing drums on the pick-ups, to create a one man band. A fitting climax to a night of well-crafted songs.

singer3.jpg

 

20:11 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

Great mountain fire @ les nuits botanique (vrijdag 13 mei 2011)

great mountain fireGreat Mountain Fire is een "nieuwe" Brusselse band die vroeger als Nestor door het leven ging. Omdat de heren vorig jaar het roer compleet omgooiden, werd er gekozen voor een nieuwe naam. Op Les Nuits kwam de band hun nieuwe CD 'Canopy' voorstellen.

Het geluid van de band zweeft tussen rock en electro met disco-invloeden. Het geheel klinkt heel aanstekelijk en ondanks het feit dat het merendeel van het publiek enkel voor The Black Box Revelation kwam, wisten ze toch een boel mensen te overtuigen...

Review An Pierle & White Velvet

Gisteren was het een avond waar de instrumentals het mooie weer maakten met Three Trapped Tigers en NOX. Deze avond stond duidelijk in het teken van de 'voices' voornamelijk de female voices.
 
Sarah Ferri bracht een set met een Folk deuntje ondersteund door twee back-vocals. Vooral heel positieve songs en heel kleurrijk, met een prachtige stem, of liever stemmen, want de drie vrouwen op het podium waren duidelijk de voornaamste inbreng in het geheel. Zeemzoete songs gecombineerd met dansbare 'folk' ritmes. Een vooral heel''feel good' gericht concertje dit, het mag al eens om de moeilijke momenten in het leven effe opzij te zetten en gewoon te genieten!
 
Dan San brachten heel veel volk op de been, de zaal stond echt afgeladen vol. Met de EP 'Pillow' hebben ze blijkbaar een hele schare fans bij gekregen in het Waalse landsgedeelte deze Luikenaars. Ze worden omschreven als 'akoestische Folk'.  Ze brachten met drie zangers dan ook  een vooral op vocals gerichte set die duidelijk gebaseerd is op dromerige, melancholische melodieën en pakkende ritmes. Heel intens en mooie gebrachte songs, lekker intiem ook. Ook hier was de stem van de zangers het grootste wapen in het bespelen van het publiek, ze slaagden dan ook geheel in hun opzet. Een groepje om in het oog te houden duidelijk !!!
 
An Pierle & White Velvet is ook geen onbekende bij onze Zuiderburen, en ook in Vlaanderen vrij goed gekend. Op concerten bespeelt ze piano terwijl ze op een grote bal zit. Hoewel ze er prat op gaat dat ze niet solo speelt maar met een band gaat de meeste aandacht toch duidelijk naar haar uit. Haar unieke speelwijze met oa de piano, de prachtige stem en de uitstraling die me wat doet denken aan Tori Amos doen het hem, ook bespeelt ze de harmonica, laat een klein meisje tot bij haar komen en zingt zowaar voor haar op de piano. Om maar te zeggen, ze zingt niet alleen prachtig, ze weet ook goed hoe ze haar publiek moet veroveren. De nieuwste CD 'Hinterland' laat duidelijk een iets meer 'rockende' An Pierle horen en dat is live ook wel te horen en zien. Er zijn nog ingetogen momenten maar het gaat duidelijk de meer 'strakkere' kant op deze keer, echt droevig zijn we daar niet om, haar stem en uitstraling kunnen zowel harde als zachte songs aan. Dat ze zo populair is in oa Frankrijk is totaal niet verwonderlijk. Morgen treed ze nog eens op in het reeds uitverkochte Museum op Nuits Botanique.
Drie mooie optredens en dus wederom een heel geslaagde avond daar in Botanique.

Mélanie Laurent @ Koninklijk Circus

mélanie laurent,

Gisteravond bezette de bevallige Française Mélanie Laurent het podium van het Koninklijk Circus met haar zeskoppige band. Haar melancholische popsongs kwamen je met een zeemzoet zuchtje tegemoet. Toch waren het de iets stevigere nummers die de meeste indruk nalieten.

In Frankrijk zijn ze niet vies van een actrice meer of minder die het ook wel eens op muzikaal vlak wil proberen. Zo ook deze Mélanie Laurent, naast actrice ook regisseuse en waarschijnlijk beter bekend als nazikiller Shosanna Dreyfus uit Quentin Tarantino's Inglorious Basterds. Vaak leidt zo'n carrièrewissel tot muzikale miskleunen, maar niet bij Laurent. Haar debuutplaat En t'attendant bevat geslaagde akoestische nummers waarbij haar verleidelijke stem je poëtische teksten toewuift.  

mélanie laurent,

Laurent is misschien niet het grootste zangtalent, maar ze beschikt wel over een aangenaam stemgeluid dat zich perfect leent tot het soort songs dat ze maakt. Daarom is het jammer dat ze er in sommige nummers niet volledig voor durft te gaan. In dat opzicht is ze misschien nog teveel actrice en te weinig zangeres. Haar speelervaring staat haar wel toe het publiek perfect te bespelen. Het levert haar tweemaal een staande ovatie op. 'Vous êtes fous', zei ze daar aan het eind van het optreden vol ongeloof over. Geloof het toch maar Mélanie, Brussel was helemaal gek op jou tijdens Les Nuits!

Wie kan er immers weerstaan aan een perfecte popsong als 'En t'attendant' of het lieflijk begonnen 'Kiss' dat uitgroeide tot een stevig potje samenzang tussen Laurent en het publiek? Ik alleszins niet, zeker niet toen ze ook nog eens een discodansje deed en een kushandje naar de zaal wierp. Mélanie Laurent presenteerde tijdens Les Nuits de perfecte mix van pop en podiumprésence. Meer moet dat soms niet zijn. Jammer dat er wegens tijdgebrek geen encore kwam. 

13:42 Gepost door Tinne Strauven in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Tags: mélanie laurent | Permalink |  Facebook |

Three Trapped Tigers: coiled intensity @ Nuits Bota

'Prog rock' is a label that strikes fear into all but the most stout-hearted. For many, the prospect of tricky time signatures and technical virtuosity is not exactly a draw. Intelligent dance music is another genre that might be thought to speak more to the head than to the heart.

But Three Trapped Tigers showed how the wrong the doubters are on Friday in the Museum at Nuits Botanique. Whether it's called prog, IDM, math-rock or post-rock this is music of passion and intensity.

The Botanique Museum - transformed into the 'Grand Salon' by throw-rugs armchairs and the odd stuffed bird - was also the ideal seting to enjoy it. The band played with the audience 'in the round' so if you feel like getting a better look at what the drummer is doing then you can just move seat and sit behind his shoulder!

TTT1.jpg

And trust us - you always want to see what drummer Adam Betts is doing. He moves effortlessly from powerful rock rhythms to complex drum'n'base patterns, all the while using one hand to trigger rat-at-tat machine-gun-like delays from a control pad.

Matt Calvert's faster-than-the-eye-can-see dexterity on guitar also meshed impressively with Tom Rogerson on a bewildering bank of keyboards. The band played a series of numbers (literally - the songs have numbers for titles) from their three EPs to date - before previewing a couple off their new album out at the end of this month.

 

Cramm by Three Trapped Tigers

All in all, this was a gig with all the exhausting intensity you might expect of three tigers trapped in the living room.

 

12:11 Gepost door Villette in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |