20 mei 2011

Concert the Black Lips @ les nuits Botanique ( woensdag 18 mei 2011 )

 

Wat weet je over 'The black lips'?
euh... Amerikaanse band, flowerpunk, The Kinks, Mark Ronson, stagedive.
't is gebeurd !!!

Wie denkt dat het er bij the black box revelation bij momenten ruig aan toe gaat, is waarschijnlijk nog nooit naar een optreden van the black lips geweest. Reeds van bij de eerste noot verandert het publiek in een kolkende massa. Jumpen, dansen, pogoën, crowdsurfen, stagediven, roken, blowen, met zijn allen het podium beklimmen of met bier gooien, ... het was voor een keertje allemaal toegestaan. De orangerie veranderde vorige woensdag voor de gelegenheid in een heuse feesttent. Alle remmen los !

The black lips zijn een groepje dat zich muzikaal gezien niet gauw in een hoekje laten drummen. Hun muziek heeft veel weg van the kinks. Bij momenten waan je je in de jaren 70. Zelf noemen ze hun stijl flowerpunk. Op plaat klinkt het misschien nogal rommelig en makjes. Live gaat het er hevig aan toe. Beuken is daarbij het hoofddoel. Dat het daarom allemaal nogal niet zo zuiver en soms nogal monotoom klinkt, zal hen worst wezen. Sfeer creeëren, dàt is de boodschap. 

Arabia Mountain, het nieuwe album, verschijnt binnen een paar weken en werd door Mark Ronson geproduced. Daardoor wordt de indruk gewekt dat het nogal gladjes en poppy zal gaan klinken. Maar live is daar niks van te merken. Het album lijkt op het eerste zicht op het oude werk en dat is maar goed ook.

Op amper een uur tijd wordt de hele setlist er door gejaagd. De verschillende nummers volgen elkaar in een razend snel tempo op. Zowel oud (ondermeer 'Katrina' en 'bad kids') als nieuw wordt gretig door het publiek onthaald. Tijd om op adem te komen krijgen we niet. Het is jumpen van begin tot eind.

De black lips is een band met een live-reputatie. Wie een extraatje had verwacht in de vorm van urineren over het publiek, elkaar tongkussen of naakt gaan, kwam bedrogen uit. De jongens hielden zichzelf voor één keertje in bedwang. Of we dat spijtig vinden? Neen, want de muziek primeert.

Al bij al een fantastische ervaring !

Foto's Lucy Lucy! @ les nuits botanique 2011

lucy lucy!

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011

 

12:41 Gepost door Kris Lardenoit in Concerten, Foto's | Video's | Commentaren (0) | Tags: lucy lucy!, botanique, les nuits, 2011 | Permalink |  Facebook |

19 mei 2011

Agnes Obel: songs met een donker verleden

Het is snel gegaan voor Agnes Obel. Haar eerste plaat ‘Philharmonics’ is nog maar 8 maanden oud en nu al ligt haar naam op ieders lippen en mag ze zelfs een avond afsluiten op Les Nuits Botanique én dan nog in de Orangerie. Maar zo lijkt het alleen voor de slecht geïnformeerde muziekliefhebber, want eigenlijk begon het voor Obel al van bij haar geboorte. Ze groeide op in een muzikale familie en werd dan ook meteen achter de piano gedropt. Het resultaat van al die jaren oefenen zien we in haar virtuoze spel, ook al pakt ze daarmee niet uit en zijn heel wat van haar arrangementen vrij eenvoudig en sober. Geloof het of niet, maar deze kalme dame speelde zelfs op 7-jarige leeftijd basgitaar (jawel!) in een band. Op latere leeftijd had ze nog een andere band Sohio vooraleer ze het solo probeerde met de EP ‘Riverside’. En die song was meteen een schot in de roos.

Om maar te zeggen dat Agnes Obel niet zomaar een debutante is en dat zie je ook op het podium. Ze heeft présence. Haar songs staan er. Het lijkt wel alsof ze dit al een hele poos doet. Haar muziek kabbelt kalm voort, maar telkens weer is er die duistere onderstroom, die misschien niet zo duidelijk tot uiting komt op haar EP en album, maar zeker op het podium aan je ribben blijft kleven. Het lijkt wel of haar songs een donker verleden hebben en er bloed aan kleeft. Dat zorgt ervoor dat het nooit zeemzoet wordt en gaat vervelen. Die duistere en vaak sombere sfeer heeft natuurlijk alles te maken met de cello, die wonderwel combineert met het pianospel van Obel. Sober, maar meer dan een paar toetsen hoeft dat niet te zijn. Bombastische arrangementen zijn hier niet op zijn plaats. Applaus overigens voor haar celliste Frederique Labbow die Anne Müller moest vervangen en die blijkbaar niet veel tijd had om alles in te studeren. Ze kwijt zich met brio van haar taak.

Obels look – vlecht en opgestoken haar en een outfit die zo uit de 19de eeuw geplukt lijkt – houdt ze ook sober en sereen en zelfs wat preuts, van hoofd tot teen bedekt. Het is vreemd dat ze haar niet in de Grand Salon hebben laten optreden. Zoals Obel het zelf ook zegt voor ze ‘Brother Sparrow’ inzet, dit concert schreeuwt gewoon om een gezellige sofa waarin je rustig kan wegdromen bij de poëtische schoonheid van haar intimistische songs. Maar nu al is de Orangerie te klein en is het drummen en opeengepakt samenhokken.

Agnes Obel speelt alle songs die ze op haar palmares heeft staan, waarbij vooral ‘Beast’, ‘Close Watch’, ‘Just So’, het herwerkte Schotse volksliedje ‘Katie Cruel’ en ‘On Powdered Ground’ (de afsluiter voor ze aan de bisronde begint) blijven hangen. De mooie belichting (van blauw naar oranje en rood), de rook die zachtjes om hen heen waait, alles draagt bij tot de duistere, bezwerende, dromerige sfeer. Ze trakteert ons ook op twee nieuwe liedjes. ‘Fuel To Fire’ (werktitel) en ‘New Melody’ (werktitel). Het lange applaus waarmee het publiek Obel charmeert na ‘Riverside’, doet haar blozen en zeggen dat we te goed voor haar zijn en dat het ‘really really really really’ leuk is om terug in Botanique te mogen optreden. En dat dat gevoel wederzijds is, blijkt duidelijk wanneer ze tot tweemaal toe teruggeroepen wordt voor een bisronde. Bij de tweede encore moet Obel echter bekennen dat ze geen andere liedjes meer heeft. Snel beginnen schrijven, Agnes, want we lusten wel meer van dat lekkers!

IMG_5287_resize.jpg

IMG_5289_resize.jpg

IMG_5282_resize.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

18 mei 2011

Villagers - Becoming a Jackal ( live @ les nuits botanique Brussel - 15 mei 2011 )

17:15 Gepost door Kris Lardenoit in Concerten, Foto's | Video's | Commentaren (0) | Tags: villagers, botanique, les nuits, 2011 | Permalink |  Facebook |

Vismets: de foto's!

Een kleine akoestische set, gaven we je eerder al. Zo ging het eraan toe toen Vismets op 17 mei de Chapiteau mocht afsluiten!

IMG_5347.jpg

IMG_5382.jpg

IMG_5410.jpg

IMG_5413.jpg

IMG_5449.jpg

IMG_5518.jpg

IMG_5535.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

kurt vile and violators review

Deze avond was het vooral een blij weerzien @ Nuits Botanique, maar meer daarover later in dit verslag. Het draaide deze keer vooral rond 'experimentele deuntjes vooral met gitaar'.
 
Neem nu de opener van de avond (Spindrift) die een soort 'western' sfeertje creëren en dit combineren met psychedelische rock waar vooral die gitaar in het daglicht wordt gezet. Vooral de momenten dat de zang een soort 'indianen' geluid maakt zijn best integrerend te noemen. Vooral die momenten zorgen er ook voor dat dit optreden het 'leuk maar..' een beetje overstijgt. Ze zetten bij deze ook een beetje de toon van de rest van de avond.
 
Still Corners, doen het met een heel knappe verschijning op het podium in de vorm van zangeres Tessa Murray die met haar ijle stem en uitstraling op het podium. Ze is gekleed in een wel leuk uitziende pakje met korte rok, mee naar hoge bergen en diep dalen, volstrekte rust dus. Dit in combinatie met een streepje ambiant meeting post-rock om het zo te zeggen, zorgt dit wel voor een heel intens sfeertje. Zoals beschreven in de preview op de site van het concert 'Liefelijke dromerijen gecombineerd met een veegje Psychedelische muziek.
Ook als de gitaren volledig hun ding mogen doen, overstijgt deze mooie stem het geheel maar de ingetogen momenten komen nog het best over. Een verassend goed optreden eigenlijk en weer eens een ontdekking om in het oog te houden, voor wie houd van experimenteren met geluiden in combinatie met een zeemzoete stem een aanrader. Ze hebben ook een nieuwe CD uit sinds 2010 'Eyes' ook deze is een aanrader.
 
Een onverwacht hoogtepunt van de avond maar ook dus een blij weerzien nl. met Kurt Vile deze keer met The Violators. Een paar jaar geleden gezien op KRAAK festival waar hij op zijn eentje op het podium stond en naderhand eigenhandig zijn eerste cd kwam aanprijzen een heel experimenteel plaatje met vooral heel speciale gitaar geluiden.  Zijn recente cd 'Smoke Ring for my Hallo' is dan weer een veel toegankelijkere plaat. Live valt vooral de strakke manier van spelen op, dit in combinatie met een wel heel integrerende stem van Kurt Vile, die zijn band mee sleurt in een wederom psychedelische trip door een landschap van gitaar en drum. Dat zou eentonig en saai kunnen overkomen voor de globale muziek liefhebber maar deed het niet, doordat Kurt heel goed weet hoe hij een publiek moet inpakken, mooie interacties en soms eens een 'grapje' tussendoor, groot contrast met zijn voorgangers op dat vlak. En dit allemaal met een knipoogje toch naar de jaren 70.  Een muzikaal duidelijk aan het groeien artiest deze Kurt Vile.

11:43 Gepost door Kurt Lamberigts in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Tags: kurt vile and villators, still corners, spindrift | Permalink |  Facebook |

Villagers @ Les Nuits Botanique

 Er zijn zo van die optredens die je de rest van je leven bijblijven. Er zijn zo van die optredens die je even moet laten bezinken, omdat een eclectische combinatie van oohs, aahs en aawmaajgawdjes nu eenmaal geen sterke recensie maakt. Het is nu drie dagen geleden en ik ben er nog steeds niet klaar voor.

 

De verwachtingen voor de passage van Villagers in le Chapiteau waren nochtans niet bijzonder hooggespannen. Uiteraard kon ik hun plaat (Becoming A Jackall) na een korte kennismakingssessie wel smaken, maar het bleef me allemaal wat te veel op de vlakte. Live grepen de Ieren me echter vanaf de eerste seconde naar de keel.

 

Het moment waarop Villagers’ golden boy Conor J. O'Brien enkel vergezeld door een akoestische gitaar het optreden zachtjes in gang duwde met Cecilia And Her Selfhood deed me kippenvel krijgen tot op mijn neusvleugels. De beklijvende lyrics werden perfect ondersteund door de ingetogen, ietwat folky muziek en de perfect beheerste zangtechniek van O’Brien. De vergelijkingen met Conor Oberst en Eliott Smith gaan op: weemoedigheid, nostalgie en een heldere stem waar velen een been voor zouden overhebben.

 

Tijdens een oppervlakkige luisterbeurt zou u denken dat het allemaal –bijzonder mooie, dat wel- meedeinliedjes zijn voor de bitteren van geest, maar O’Brien doet er alles aan om dit te doorbreken. Wie zich liet meezweven door de lief’lijke melodiën werd even bruut weer platgemept wanneer ie even op de teksten lette. Hoewel sommigen daar koppig anders over dachten vermoed ik niet dat u uw lief zeemzoeterig een tong zal draaien wanneer u begeleid wordt door My love is selfish/ And it cares not who it hurts/It will cut you out to satisfy its thirst/ For the meaning of a ritual so habitual and cursed.

 

Ook vocaal schudde Villagers hun publiek volledig door elkaar. Na een reeks perfect afgeleverde songs trok O’Brian op een sinistere en beestachtige manier zijn keel open in de overloop van Pieces naar I Saw The Dead, wat voor een dramatisch hoogtepunt zorgde in het midden van de set. Ongenaakbaar werkten de Conor en co de hele plaat af, doorspekt met enkele nieuwe nummers zoals In A Newfound Land You Are Free en Grateful. 

 

 

Na iedere song steeg er een oorverdovende stilte op van het murw geslagen publiek alvorens het in luid applaus losbarstte. Enkel wat giecheltrienen die nog geen blijf wisten met de overweldigende emoties die Villagers bij hen losbracht wisten deze stilte af en toe te doorbreken, al werden ze op bijzonder efficiënte wijze tot de orde ge'shht.

Geen bekertje dat kraakte, geen kuchje, zelfs amper whooes. Villagers heeft die avond het publiek, mijzelf incluis, bloedend in een hoekje achtergelaten.

 

 

'Before you take this song as truth / You should wonder what I'm taking from you / How I benefit from you being here / Lending me your ears / While I'm selling you my fears'

 

 

SETLIST:

  1. Cecilia & her selfhood
  2. The Meaning of the ritual
  3. Home
  4. The Bell
  5. becoming a jackal
  6. Pieces
  7. I saw the dead
  8. set the tigers free
  9. grateful song
  10. to be counted among men
  11. twenty seven strangers
  12. down under the sea
  13. ship of promises

 bis:

De links in de setlist verwijzen naar footage van het optreden van Villagers in de Botanique op 17 november 2010. Ik beschik niet over de rechten.

11:00 Gepost door Katrin Swartenbroux in Concerten, Recensies | Commentaren (1) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

17 mei 2011

Great Mountain Fire: de foto's!

Een mooie recensie van Great Mountain Fire kregen jullie hier al. Hier volgt een impressie in beelden! Gezien op 13 mei in de Chapiteau.

IMG_4070.jpg

IMG_4086.jpg

IMG_4114.jpg

IMG_4167.jpg

IMG_4185.jpg

IMG_4195.jpg

IMG_4253.jpg

Copyright foto's: Stany Massart

 

Concert Villagers @ les nuits botanique 2011 ( 15 mei )

Villagers? Wie zeg je? In de tent? Als topact? huh? De keuze van de Villagers als afsluiter op zondag is op zijn minst gezegd gedurfd. Maar dat typeert nu juist de eigenzinnige programmatie van Les Nuits: niet altijd kiezen voor publiektrekkers en toppers, maar ook ruimte laten voor kwaliteit en beginnende groepen. Nadruk ligt daarbij ondermeer ook op de persoonlijke relatie met de artiest zelf. Villagers zijn in dat verband kind aan huis. Maar liefst drie keer stonden ze reeds in de Botanique. Dit keer op een groot podium, voor een half gevulde tent.

villagers, nuits botanique

Niet vanzelfsprekend, want met hun intieme en fragiele songs verwacht je een band als de Villagers eerder in het salon, de rotonde of het koninklijk circus. Dat het in de Chapiteau toch nog een betoverend concert is geworden, is te danken aan het publiek dat - tegen alle verwachtingen in - bij momenten muisstil bleef.

Opener "Cecilia & her selfhood" was zondermeer beklijvend. Waar even voordien nog iedereen aan het praten was, werd het plots doodstil. Conor O'Brien zong het nummer helemaal in zijn eentje a capella. Het kwam allemaal heel puur en kwetsbaar over. Faut le faire!  

Hoogtepunt van de avond was wat mij betreft "I saw the dead" het enige nummer waarbij O'Brien op n keyboard speelde.

Het waren vooral de nummers waarbij er door de band geexperimenteerd werden die ons positief verrasten. De dissonantie, fuzz ofte piepende gitaren zorgde voor een extraatje. Het was een welgekome aanvulling bij de toch wel opvallende stem van Conor. Het gaf het geheel een dreigend toontje mee.

IMG_4873.JPG

Het enige minpunt is het gemis aan herkenbare nummers (nvdr 'hits'). Zelf kende ik enkel "Becoming a jackal". Daardoor werd het naar het einde toe moeilijk om je aandacht er bij te houden. Zeker als je weet dat de drie bisnummers allemaal nieuwe nummer waren en niet op hun album stonden: "in a new found land you are free", "memoir" en "on a sunlit".

Al bij al een boeiend concert. Villagers komen over als een bloeddorstig sprookje, dat vooral door een beperkt aantal mensen gesmaakt wordt en zeker niet door de grote massa...

Micah P Hinson and the Mons Orchestra @ Orangerie

I think it's fair to say that Micah P Hinson's gig on Sunday started a little hesitantly. He had some technical problems with his guitar or amp that seemed to make him a little nervous for a while.

But any concerns we may have had in the audience were quickly swept away once he started playing. Gentle guitar accompaniment to dark bluesy songs that seemed to come from the 'Old Weird America' that is supposed not to exist anymore.

Hinson.jpg

(In fact he told us that his latest composition - barely three months old - had been described by one critic as an 'American Traditional' song. I'll try not to make that mistake here.)

As the evening progressed Micah P Hinson turned out to be a charming and self-deprecating character on stage - telling us stories between the songs. Although it's not always easy to know when he's joking: "At home I just spend a lot of time talking to myself. My best friends are chihuahuas."

He was also very gracious to the Mons Orchestra - a string quartet who accompanied him for half the set. These songs had beautiful arrangements that - with Hinson's gruff bass voice - were at times reminiscent of Randy Newman's flavour of Americana.

Other songs with the quartet had a more European - even Gypsy music - feel; and some had the richness of a Buddy Holly ballad. He even resembles Holly (or is it Elvis Costello) a little with his large-framed glasses and retro 50s-style microphone.

At the end he thanked us profusely for coming - and we thanked him for bringing a very personal show to Les Nuits Botanique.

 

09:28 Gepost door Villette in Concerten, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |