26 mei 2011

The Return of Grant Lee Buffalo

 Dertien jaar na hun laatste album staat Grant Lee Buffalo plots op het podium van het Koninklijk Circus. Onverwacht, dat zeker, want wie al fan was van deze folkrockband uit de jaren negentig, had na al die jaren de hoop op een reünie al lang opgegeven. Ik heb geluk dat ik als fan van weleer in België woon, want Brussel is slechts één van de drie Europese steden die ze aandoen tijdens deze wel heel korte toer, en de twee andere liggen op het Ierse en het Britse eiland. We zijn bevoorrecht! De echte fans kwamen dan ook van heinde en ver om hun favoriete band te aanhoren, en toch was het concert helemaal niet uitverkocht. Onbegrijpelijk en onterecht!

Zanger Grant-Lee Philips had er duidelijk zin in, want hij betreedt het podium met een brede glimlach, de bassist en drummer volgen gezwind zijn voorbeeld. Laat het concert maar losbarsten. Het trio focust zich vooral op hun eerste twee albums, en zo wordt 'Copperopolis', mijn favoriete album, spijtig genoeg een beetje in het verdomhoekje geduwd. De intensiteit waarmee ik van dit concert geniet is er daardoor echter niet minder om.

grant lee buffalo

Wanneer ik tijdens de eerste twee nummers even de ogen sluit, hoor ik Mike Scott, de zanger van 'The Waterboys'. Voor een folkrockband is dit uiteraard een compliment, maar ik miste toch een beetje het aparte stemgeluid van Philips. Na enkele nummers kwam dat er echter door, en samen met Philips' twaalfsnarige gitaar kwam meteen ook het echte geluid van Grant Lee Buffalo bovendrijven. Na een folky begin volgt een heel ingetogen stuk, waarna ze plots omslaan naar enkele krachtige en dynamische nummers zoals 'America Snoring'. Het drietal wisselt voortdurend af tussen zacht en kracht: bij momenten zijn ze zeemzoet, maar regelmatig ontploft een nummer halfweg. Dat zorgt voor een merkwaardig evenwicht in hun set.

Het enthousiasme van de band doet de hele zaal meewippen op hun zitjes tijdens de energieke stukken. Soms wil ik al even rechtveren, maar dan zou ik in het zicht staan van de zittenden achter mij, want voor dit concert is het Koninklijk Circus uitgerust met hoofdzakelijk zitplaatsen. Wanneer bassist Paul Kimble achter de piano kruipt om 'Bethlehem Steel' te spelen, gebeurt het onvermijdelijke: ik krijg kippevel. En bij het wondermooie 'Fuzzy' zal ik ongetwijfeld niet meer alleen geweest zijn. Bij deze klassieker is het eindelijk gedaan met zitten, want niemand kan zich nog bedwingen.

grant-lee philips

Daarna is het tijd voor een uitgebreide bisronde, waarin mijn favoriet 'Homespun' de revue passeert en dit concert zo voor mij 'af' maakt. De hele zaal drijft mee op het enthousiasme van de drie Buffalos: een rustperiode van dertien jaar kan een band blijkbaar weer doen heropleven. En hoe! Afwachten of de reünie hier bij blijft, of dat ze ons binnenkort gaan verrassen met nieuw materiaal. Voorlopig is dat onduidelijk, waarschijnlijk weten ze het zelf nog niet. Maar als het er komt, dan zal het ongetwijfeld rocken, want deze mannen zijn zeker niet aan het uitbollen als je ze zo bezig ziet.

22:46 Gepost door Arnout Willockx in Concerten, Foto's | Video's, Recensies | Commentaren (0) | Permalink |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.