18 mei 2011

Villagers @ Les Nuits Botanique

 Er zijn zo van die optredens die je de rest van je leven bijblijven. Er zijn zo van die optredens die je even moet laten bezinken, omdat een eclectische combinatie van oohs, aahs en aawmaajgawdjes nu eenmaal geen sterke recensie maakt. Het is nu drie dagen geleden en ik ben er nog steeds niet klaar voor.

 

De verwachtingen voor de passage van Villagers in le Chapiteau waren nochtans niet bijzonder hooggespannen. Uiteraard kon ik hun plaat (Becoming A Jackall) na een korte kennismakingssessie wel smaken, maar het bleef me allemaal wat te veel op de vlakte. Live grepen de Ieren me echter vanaf de eerste seconde naar de keel.

 

Het moment waarop Villagers’ golden boy Conor J. O'Brien enkel vergezeld door een akoestische gitaar het optreden zachtjes in gang duwde met Cecilia And Her Selfhood deed me kippenvel krijgen tot op mijn neusvleugels. De beklijvende lyrics werden perfect ondersteund door de ingetogen, ietwat folky muziek en de perfect beheerste zangtechniek van O’Brien. De vergelijkingen met Conor Oberst en Eliott Smith gaan op: weemoedigheid, nostalgie en een heldere stem waar velen een been voor zouden overhebben.

 

Tijdens een oppervlakkige luisterbeurt zou u denken dat het allemaal –bijzonder mooie, dat wel- meedeinliedjes zijn voor de bitteren van geest, maar O’Brien doet er alles aan om dit te doorbreken. Wie zich liet meezweven door de lief’lijke melodiën werd even bruut weer platgemept wanneer ie even op de teksten lette. Hoewel sommigen daar koppig anders over dachten vermoed ik niet dat u uw lief zeemzoeterig een tong zal draaien wanneer u begeleid wordt door My love is selfish/ And it cares not who it hurts/It will cut you out to satisfy its thirst/ For the meaning of a ritual so habitual and cursed.

 

Ook vocaal schudde Villagers hun publiek volledig door elkaar. Na een reeks perfect afgeleverde songs trok O’Brian op een sinistere en beestachtige manier zijn keel open in de overloop van Pieces naar I Saw The Dead, wat voor een dramatisch hoogtepunt zorgde in het midden van de set. Ongenaakbaar werkten de Conor en co de hele plaat af, doorspekt met enkele nieuwe nummers zoals In A Newfound Land You Are Free en Grateful. 

 

 

Na iedere song steeg er een oorverdovende stilte op van het murw geslagen publiek alvorens het in luid applaus losbarstte. Enkel wat giecheltrienen die nog geen blijf wisten met de overweldigende emoties die Villagers bij hen losbracht wisten deze stilte af en toe te doorbreken, al werden ze op bijzonder efficiënte wijze tot de orde ge'shht.

Geen bekertje dat kraakte, geen kuchje, zelfs amper whooes. Villagers heeft die avond het publiek, mijzelf incluis, bloedend in een hoekje achtergelaten.

 

 

'Before you take this song as truth / You should wonder what I'm taking from you / How I benefit from you being here / Lending me your ears / While I'm selling you my fears'

 

 

SETLIST:

  1. Cecilia & her selfhood
  2. The Meaning of the ritual
  3. Home
  4. The Bell
  5. becoming a jackal
  6. Pieces
  7. I saw the dead
  8. set the tigers free
  9. grateful song
  10. to be counted among men
  11. twenty seven strangers
  12. down under the sea
  13. ship of promises

 bis:

De links in de setlist verwijzen naar footage van het optreden van Villagers in de Botanique op 17 november 2010. Ik beschik niet over de rechten.

11:00 Gepost door Katrin Swartenbroux in Concerten, Recensies | Commentaren (1) | Tags: villagers | Permalink |  Facebook |

Commentaren

het volledig en geheel met je eens, mijn verwachtingen waren ondanks het sublieme album ook niet om te zeggen ''heel hoog'' gespannen maar ik was wel heel blij verrast moet ik zeggen mooi verslag van een mooie avond

Gepost door: Erik Van Damme | 20 mei 2011

Reageren op dit commentaar

De commentaren zijn gesloten.